वराहपुराणम्

कौतुकार्थं ततो गत्वा देवं गर्त्तेश्वरं तदा

धात्रेयिकायास्तस्याश्च बहुमानपुरःसरम्

हारा रत्नमयास्तद्वद्ददौ लोभविमोहितः

स्नात्वा तीर्थे समीपे च कृष्णगङ्गोद्भवे सदा 176.

एवं तु कुर्वतस्तस्य मासषट्कं ततो गतम्

स्वाश्रमस्थेन दृष्टः स कृमियुक्तः समागतः

यावत्स्नानं स कुरुते पतते राशिमात्रकः

एवं सुमन्तुना दृष्टमाश्चर्यं बहुवासरम्

इति चिन्तासमायुक्तस्तमपृच्छद्विशंकितः

किं करोषि दिवारात्रौ ब्रूहि त्वं पृच्छतो मम पांचालो ब्राह्मणसुतो वाणिज्यं च समाश्रितः

दक्षिणापथदेशाच्च मथुरायां समागतः

स्नात्वा महेश्वरं दृष्ट्वा त्रिगर्तेश्वरसंज्ञितम्

सुमन्तुरुवाच अस्नाते कृमिसम्पूर्णं स्नाते निर्मलवर्चसम्

अस्ति किंचिन्महत्पापं तव प्रच्छन्नसम्भवम् 176.

कालिञ्जरस्य संस्पर्शाच्छुद्धं देहं च दृश्यते

निरूप्य कथयास्माकं यत्ते प्रच्छन्नकिल्बिषम्

तीर्थमाहात्म्याभवं च दृष्ट्वा पृच्छामि ते हितम्

किंचिन्नोवाच पृष्टोऽपि एवमेव गतः पुनः

का त्वं कस्यासि सुभगे कश्च देशः प्रियंवदे

किंचित्कालं समास्थाय तेनोक्तं हि प्रियां प्रति

निर्बन्धं तस्य तज्ज्ञात्वा दुःखेनोवाच तं प्रति

पंचालनगरी रम्या गङ्गायाश्चोत्तरे तटे

दुर्भिक्षपीडिते राष्ट्रे गतौ तौ दक्षिणापथम् 176.

तस्मिन् स्थाने पितुर्मह्यं पंच पुत्रा मया सह

योऽसौ कनिष्ठको भ्राता मम ज्येष्ठश्च पंचमः

तस्मिन्गतेऽथ पितरौ कालधर्ममुपेयतुः

अत्र स्नानपरा नित्यं देवब्राह्मणवन्दनम्

आश्रिता कुलटाधर्मं कुलनाशो मया कृतः

नीता नरकमत्युग्रं मया पापिष्ठया भृशम्