वराहपुराणम्

मुनयो वेदतत्त्वज्ञा ज्ञानिनः संशितव्रताः

व्यासोऽपनोदयामास नानावाक्यैः सताङ्गतिः

कालञ्जरे महादेवं तत्र तीर्थपतिं शिवम्

तत्र स्थितो द्वादशाब्दव्रती संगविवर्जितः

गत्वा हिमालयं चासौ बदरीमभितो गतः

त्रिकालदर्शी शुद्धात्मा सिद्धत्वं प्राप्नुयात्प्रभुः 175.

प्रत्यक्षं कृष्णतीर्थे तु पांचाल्यकुलतन्तुना। पांचाल्योऽथ द्विजः कश्चिन्नाम्ना वसुरिति श्रुतः

दुर्भिक्षपीडितोऽत्यन्तं सभार्यो दक्षिणां गतः

निवासमकरोत्तत्र ब्राह्मणीं वृत्तिमाश्रितः

ब्राह्मणाय च दत्ता सा धनधान्यसमन्विता

कन्याऽस्थीनि तु संगृह्य मथुरामाजगाम ह

नित्यं स्वर्गे वसति स यस्यास्थि ह्यर्द्धचन्द्रके

तेन सार्थेन सा कन्या मथुरायां जगाम च

सुरूपा सुकुमाराङ्गी नीलकुंचितमूर्द्धजा

सुश्लिष्टाङ्गुलिपादा तु नखास्ताम्रोज्ज्वलाः शुभाः

क्षामोदरी समकुक्षिः पीनोन्नतपयोधरा 175.

सुनखी स्वक्षिणी सुभ्रूः सुप्रमाणा सुभाषिणी

यं यं पश्यति चार्वङ्गी यस्तां चैव प्रपश्यति

एवंविधा तत्र तत्र तीर्थस्नानपरायणा

कान्यकुब्जाधिपो राजा क्षत्रधर्मे व्यवस्थितः

प्रवर्त्तते सुवित्ताढ्य प्रेक्षणीयं मनोरमम्

तस्य देवस्य या वेश्यास्ताभिः सा प्रतिलोभिता

गीतनृत्यादिषु रता तासां धर्ममुपागता

एवं वसति सा बाला देवस्यास्य परिग्रहा

इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये कृष्णगंगाकालिञ्जरप्रभावे पंचसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच वाणिज्यभाण्डमादाय समूहस्य प्रसंगतः

सार्थेन निष्ठितः सोऽथ धनवान्रूपवांस्ततः

आक्रम्य तत्र सम्प्राप्ता यत्र सा मथुरा पुरी

तस्मिन्स्थाने स पांचालः प्रातस्तु पुरुषैः सह ऐश्वर्यमदभावेन यानेन महता तदा