वराहपुराणम्

( द्विजः प्रतिग्रहीता) कपिलाङ्गेषु तिष्ठन्ति भुवनानि चतुर्दश

( गोदानं) मम पापच्छिदे तुभ्यं देवगर्भ सुपूजित

(विसर्जनम्) एवं विद्वांस्तु द्वादश्यां यो नरः श्रद्धयान्वितः

ब्राह्मण उवाच करोति विधिनानेन तस्य पुण्यं शतोत्तरम्

मयापि श्रद्धया चैतत्कालं तीर्थस्य सेवनम्

येन यूयं न शक्ता मां बाधितुं पापकर्मिणः

तावद्व्रतं तु कर्त्तव्यं यावदेकं क्षयं व्रजेत् 174.

श्रवणाद्वो गतिः साक्षात्साधु लक्ष्यामि चाऽधुना एवं ब्रुवति विप्रे तु आकाशे दुन्दुभिस्वनः

प्रेतानां तु विमानानि आगतानि समन्ततः

अस्य विप्रस्य सम्भाषात्पुण्यसत्कीर्त्तितेन च

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सता सम्भाषणं वरम्

तीर्थाभिषेकिपुरुषाद्यथा तेषां दुरात्मनाम्

प्राप्तं तीर्थप्रभावस्य श्रवणान्मुक्तिदं फलम्

यः पठेत्परया भक्त्या शृणुयाद्भक्तितत्परः

पिशाचसंज्ञकं नाम तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्

इति श्रीवराहपुराणे मधु० मा० सर्वतीर्थे यमुनासंगमप्रभावोनाम चतुःसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच यमुनास्रोतसि स्नात्वा कृष्णद्वैपायनो मुनिः

ध्यात्वा मनसि गङ्गां तां कालिन्दीं पापहारिणीम्

सोमवैकुण्ठयोर्मध्ये कृष्णङ्गेति कथ्यते

तत्राश्रमपदं दिव्यं मुनिप्रवरसेवितम्

मुनयो वेदतत्त्वज्ञा ज्ञानिनः संशितव्रताः

व्यासोऽपनोदयामास नानावाक्यैः सताङ्गतिः

कालञ्जरे महादेवं तत्र तीर्थपतिं शिवम्

तत्र स्थितो द्वादशाब्दव्रती संगविवर्जितः

गत्वा हिमालयं चासौ बदरीमभितो गतः

त्रिकालदर्शी शुद्धात्मा सिद्धत्वं प्राप्नुयात्प्रभुः 175.

प्रत्यक्षं कृष्णतीर्थे तु पांचाल्यकुलतन्तुना। पांचाल्योऽथ द्विजः कश्चिन्नाम्ना वसुरिति श्रुतः

दुर्भिक्षपीडितोऽत्यन्तं सभार्यो दक्षिणां गतः

निवासमकरोत्तत्र ब्राह्मणीं वृत्तिमाश्रितः