वराहपुराणम्

धूपोऽयं देवदेवेश शंखचक्रगदाधर

तेजसा सर्वलोकाश्च विवृताः सन्तु तेऽव्ययाः

अदितेर्गर्भमाधाय वैरोचनिशमाय च

(नैवेद्यम्) देवानां सम्मतश्चापि योगिनां परमां गतिः

( अर्घ्यम्) हव्यभुग्घव्यकर्त्ता त्वं होता हव्यं त्वमेव च

(इति स्वाहा होमः) हिरण्यमन्नं त्वं देव जलवस्त्रमयो भवान्

( छत्रादिदानम्) पर्जन्यो वरुणः सूर्यः सलिलं केशवः शिवः 174.

( वामनस्तुतिम्) अन्नं प्रजापतिर्विष्णुरुद्रचन्द्रेन्द्रभास्कराः

( करकदानं) वामनो बुद्धिदाता च द्रवस्थो वामनः स्वयम्

( यजमानः) वामनं प्रतिगृह्णामि वामनो मे प्रयच्छति

( द्विजः प्रतिग्रहीता) कपिलाङ्गेषु तिष्ठन्ति भुवनानि चतुर्दश

( गोदानं) मम पापच्छिदे तुभ्यं देवगर्भ सुपूजित

(विसर्जनम्) एवं विद्वांस्तु द्वादश्यां यो नरः श्रद्धयान्वितः

ब्राह्मण उवाच करोति विधिनानेन तस्य पुण्यं शतोत्तरम्

मयापि श्रद्धया चैतत्कालं तीर्थस्य सेवनम्

येन यूयं न शक्ता मां बाधितुं पापकर्मिणः

तावद्व्रतं तु कर्त्तव्यं यावदेकं क्षयं व्रजेत् 174.

श्रवणाद्वो गतिः साक्षात्साधु लक्ष्यामि चाऽधुना एवं ब्रुवति विप्रे तु आकाशे दुन्दुभिस्वनः

प्रेतानां तु विमानानि आगतानि समन्ततः

अस्य विप्रस्य सम्भाषात्पुण्यसत्कीर्त्तितेन च

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सता सम्भाषणं वरम्

तीर्थाभिषेकिपुरुषाद्यथा तेषां दुरात्मनाम्

प्राप्तं तीर्थप्रभावस्य श्रवणान्मुक्तिदं फलम्

यः पठेत्परया भक्त्या शृणुयाद्भक्तितत्परः

पिशाचसंज्ञकं नाम तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्

इति श्रीवराहपुराणे मधु० मा० सर्वतीर्थे यमुनासंगमप्रभावोनाम चतुःसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच यमुनास्रोतसि स्नात्वा कृष्णद्वैपायनो मुनिः

ध्यात्वा मनसि गङ्गां तां कालिन्दीं पापहारिणीम्

सोमवैकुण्ठयोर्मध्ये कृष्णङ्गेति कथ्यते