वराहपुराणम्

सङ्गमे च पुनः स्नात्वा पूजयित्वा तु वामनम्

कपिलानां शतं दत्त्वा हिरण्योपस्कराञ्चितम्

राक्षसत्वं न गच्छेत्तु श्रवणद्वादशीव्रतात्

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो ब्राह्मणो वेदपारगः

ध्यानयुक्तेन भावेन मुक्तो यात्यपुनर्भवम्

यथालाभोपपन्नेन सौवर्णो वामनः कृतः

आगच्छ वरदानन्त श्रीपते मदनुग्रहात् 174.

(आवाहनम्) यत्त्वं नक्षत्ररूपेण दवादश्यां नभसि स्थितः

( नक्षत्रम्) नमः कमलनाभाय कमलालय केशव

सर्वव्यापिन्जगद्योने नमः सर्वमयाच्युत

धूपोऽयं देवदेवेश शंखचक्रगदाधर

तेजसा सर्वलोकाश्च विवृताः सन्तु तेऽव्ययाः

अदितेर्गर्भमाधाय वैरोचनिशमाय च

(नैवेद्यम्) देवानां सम्मतश्चापि योगिनां परमां गतिः

( अर्घ्यम्) हव्यभुग्घव्यकर्त्ता त्वं होता हव्यं त्वमेव च

(इति स्वाहा होमः) हिरण्यमन्नं त्वं देव जलवस्त्रमयो भवान्

( छत्रादिदानम्) पर्जन्यो वरुणः सूर्यः सलिलं केशवः शिवः 174.

( वामनस्तुतिम्) अन्नं प्रजापतिर्विष्णुरुद्रचन्द्रेन्द्रभास्कराः

( करकदानं) वामनो बुद्धिदाता च द्रवस्थो वामनः स्वयम्

( यजमानः) वामनं प्रतिगृह्णामि वामनो मे प्रयच्छति

( द्विजः प्रतिग्रहीता) कपिलाङ्गेषु तिष्ठन्ति भुवनानि चतुर्दश

( गोदानं) मम पापच्छिदे तुभ्यं देवगर्भ सुपूजित

(विसर्जनम्) एवं विद्वांस्तु द्वादश्यां यो नरः श्रद्धयान्वितः

ब्राह्मण उवाच करोति विधिनानेन तस्य पुण्यं शतोत्तरम्

मयापि श्रद्धया चैतत्कालं तीर्थस्य सेवनम्

येन यूयं न शक्ता मां बाधितुं पापकर्मिणः

तावद्व्रतं तु कर्त्तव्यं यावदेकं क्षयं व्रजेत् 174.

श्रवणाद्वो गतिः साक्षात्साधु लक्ष्यामि चाऽधुना एवं ब्रुवति विप्रे तु आकाशे दुन्दुभिस्वनः

प्रेतानां तु विमानानि आगतानि समन्ततः