वराहपुराणम्

ब्राह्मण उवाच तेषां गतिर्भवेदेका मथुरायान्तु सङ्गमे

श्रवणद्वादशीयोगे मासि भाद्रपदे तथा

सुवर्णमन्नं वस्त्रं च च्छत्रोपानत्सुसंयुतम्

न ते प्रेता भविष्यन्ति मार्गस्थो यो नमस्यते

तत्र तीर्थे नरः स्नातो हृष्टपुष्टो यथाश्रुतः

तीर्थस्यैव तु माहात्म्यं प्रेतो भूत्वा शृणोति यः

प्रेता ऊचुः येन वै क्रियमाणेन प्रेतत्वात्तु विमुच्यते

ब्राह्मण उवाच पुराणं कथितं राज्ञे मान्धात्रे पृच्छते पुरा ।। 174.

वसिष्ठेन महाभागाः शृणुध्वं कथयाम्यहम्

मासि भाद्रपदे शुद्धा द्वादशी श्रवणान्विता

सङ्गमे च पुनः स्नात्वा पूजयित्वा तु वामनम्

कपिलानां शतं दत्त्वा हिरण्योपस्कराञ्चितम्

राक्षसत्वं न गच्छेत्तु श्रवणद्वादशीव्रतात्

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो ब्राह्मणो वेदपारगः

ध्यानयुक्तेन भावेन मुक्तो यात्यपुनर्भवम्

यथालाभोपपन्नेन सौवर्णो वामनः कृतः

आगच्छ वरदानन्त श्रीपते मदनुग्रहात् 174.

(आवाहनम्) यत्त्वं नक्षत्ररूपेण दवादश्यां नभसि स्थितः

( नक्षत्रम्) नमः कमलनाभाय कमलालय केशव

सर्वव्यापिन्जगद्योने नमः सर्वमयाच्युत

धूपोऽयं देवदेवेश शंखचक्रगदाधर

तेजसा सर्वलोकाश्च विवृताः सन्तु तेऽव्ययाः

अदितेर्गर्भमाधाय वैरोचनिशमाय च

(नैवेद्यम्) देवानां सम्मतश्चापि योगिनां परमां गतिः

( अर्घ्यम्) हव्यभुग्घव्यकर्त्ता त्वं होता हव्यं त्वमेव च

(इति स्वाहा होमः) हिरण्यमन्नं त्वं देव जलवस्त्रमयो भवान्

( छत्रादिदानम्) पर्जन्यो वरुणः सूर्यः सलिलं केशवः शिवः 174.

( वामनस्तुतिम्) अन्नं प्रजापतिर्विष्णुरुद्रचन्द्रेन्द्रभास्कराः

( करकदानं) वामनो बुद्धिदाता च द्रवस्थो वामनः स्वयम्