वराहपुराणम्

राज्ञा तस्मै प्रदत्ताश्च ग्रामाश्चैव पुराणि च 172.

आश्चर्यं परमं धर्ममारामस्य महत् फलम्

इति श्रीवराहपुराणे गोकर्णमाहात्म्ये द्विसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच शुकं च मातापितरौ साधुभार्याचतुष्टयम्

संमान्य पूजयामास यथाविभवशक्तितः

स्वयं च कृतवांस्तत्र अविघ्नस्य महामखम्

गीतवादित्रमंगल्यं पुत्रवृद्धौ यथोचितम्

एकैकं च परिष्वज्य प्रणिपत्य यथाक्रमम्

शुकं हृदि समालोक्य प्ररुरोद स वै वणिक्

विशिष्टेन मया प्राप्तो राज्ञो लाभः सुपुष्कलः

एवं वसन्सुखं तत्र गोकर्णः सह बन्धुभिः

शुकेश्वरं प्रतिष्ठाप्य दिव्यं सत्रं चकार ह

शुकसत्रमिति ख्यातं मृतो मुक्तिमवाप सः 173.

शुकप्रदाने गोकर्णः फलं स्नानस्य संगमात्

शबराय सभार्याय तेन स्वर्गं गतश्च ह

एतत्ते कथितं सर्वं मथुरायां महत्फलम्

गोकर्णस्य तु सन्तानमक्षयं धर्मतोऽव्ययम्

इति श्रीवराहपुराणे गोकर्णमाहात्म्ये त्रयस्सप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच संगमस्य प्रभावं हि पापिनामपि मुक्तिदम्

अत्रैव श्रूयते पूर्वं ब्राह्मणः संशितव्रतः

स्वाध्याययुक्तो होमे च नित्ययुक्तः सः योगवित्

एवं कर्माणि कुर्वन्स ब्रह्मलोकजिगीषया

तस्य बुद्धिरियं जाता तीर्थाभिगमनं प्रति

प्रयातो विधिवत्साक्षात् सूर्यस्योदयनं प्रति

तथा चोत्तरकोट्यां तु तथा मन्माथुरं च यत्

गत्वा सर्वाणि तीर्थानि स्नात्वा पूतो भवाम्यहम्

कृतपूजानमस्कारः अध्वानं प्रत्यपद्यत

अरण्ये कण्टकवृते निर्जने शब्दवर्जिते 174.

ईषदुत्त्रस्तहृदयस्तिष्ठदुन्मील्य चक्षुषी