वराहपुराणम्

यथा सुपुत्रः कुलमुद्धरेद्धि यथाऽतिकृच्छ्रान्नियमप्रयत्नात् 172.

गोकर्ण उवाच छायाविश्रामपथिकैः पक्षिणां निलयेन च

पत्रमूलत्वगाद्यैश्च औषधार्थं तु देहिनाम्

गृहकृत्यानि काष्ठानि क्षुद्रजन्तुगृहास्तथा

फलन्ति वत्सरे मध्ये द्विवारं शकुनादयः एवं पुत्रसमारोपा एवं तत्त्वविदो विदुः

श्रीवराह उवाच हा कष्टं कथमित्येव मुमोह च पपात ह

ताभिराश्वासितो धीमान्ससंज्ञो वारिणोक्षितः

गोकर्ण उवाच मथुरायां ममैवतदुद्यानं देवतागृहम्

यदि तत्र गतश्चाहं पितृराज्ञोस्तु सन्निधौ

ज्येष्ठा प्रोवाच नेष्यामि यदि ते रोचतेऽनघ

विमानप्रतिमाकारं यानमारुह्य सत्वरः 172.

गृह्णीष्वोपायनं राज्ञे तस्मै त्वं देह्यनर्घ्यकम्

उत्पपात ततः स्थानाद्यत्र राजा व्यवस्थितः

राजा दर्शनमात्रेण सन्तुष्टः सोब्रवीदिदम्

अर्द्धासने कृतः प्रीत्या रत्नदो धनदो यथा

आश्चर्यं दर्शयिष्यामि कथयिष्यामि चापि भोः

मुहूर्त्तार्द्धाद्यथा याति सैन्यं तच्च तथा कुरु

कृतं तेन तथा सर्वं यथा राज्ञा हि भाषितम्

साधु साध्विति गोकर्णं प्रशशंसुः पुनः पुनः

गोकर्णस्तु तदाचक्षे तत्सर्वं नृपतेः सुखी

राज्ञा तस्मै प्रदत्ताश्च ग्रामाश्चैव पुराणि च 172.

आश्चर्यं परमं धर्ममारामस्य महत् फलम्

इति श्रीवराहपुराणे गोकर्णमाहात्म्ये द्विसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच शुकं च मातापितरौ साधुभार्याचतुष्टयम्

संमान्य पूजयामास यथाविभवशक्तितः

स्वयं च कृतवांस्तत्र अविघ्नस्य महामखम्

गीतवादित्रमंगल्यं पुत्रवृद्धौ यथोचितम्

एकैकं च परिष्वज्य प्रणिपत्य यथाक्रमम्

शुकं हृदि समालोक्य प्ररुरोद स वै वणिक्