वराहपुराणम्

निश्चयार्थं पुनः सोऽथ गोकर्णस्ताः प्रणम्य च 172.

यदि गोप्यं ममार्त्तस्य वैरूप्यं कथयिष्यथ

एवमुक्ते तदा तासां मध्ये एकाऽब्रवीदिदम्

शृणु वत्स वदिष्येऽहं विरूपकरणं यथा

आस्ते मधुपुरी रम्या नृणां मुक्तिप्रदायिनी

चातुर्मास्यं तीर्थसेवी स गतो भक्तिपूर्वकम्

आरामवाटिकाः शुभ्राः प्राकारवरवेष्टिताः

फलवन्तो द्रुमास्तस्मिन्सर्वर्त्तुसुमनोहराः

सेवकैर्नाशितः सर्वं आरामः सफलद्रुमः

बहुधा वार्यमाणैस्तु पापबुद्धिसमाश्रितैः

पञ्जरस्थो यथा सिंहः कोऽस्मांस्त्राता भवेदिति 172.

रुरोदोच्चैः स्वरं दीना हा कष्टमिति जल्पती

श्रूयते बहुधाकारो गोकर्णोऽप्यतिदुःखितः

प्राञ्जलिर्दीनया वाचा सान्त्वयामास ताः शनैः

भविता यदि तत्राहं राजानं तं निवारयम्

इत्युक्तमात्रे वचने ताः सर्वा लब्धचेतसः कस्त्वं कथय कस्माच्च स्थानाद्यत्त्वमिहागतः

गोकर्ण उवाच पूर्वं दृष्टा भवत्यो वै चार्वंग्यश्चारुलोचनाः

इदानीं मलिना जाता मम शोकविवर्द्धनाः

ज्येष्ठा सोवाच तस्याग्रे पुष्पजात्या स्वलंकृताः

हृद्यवेषाः सुचार्वंग्यः पुष्पवृद्धिरताः तदा

राजलोकैः पीडिताश्च च्छेदनोन्मूलनेन च 172.

पुष्पमालाविहीनाश्च मूलस्कन्धावशेषिताः

यो देवस्तत्र पाषाणो मृत्पिण्डेष्टकयन्त्रितः

पुण्यं सोदकपूर्णोऽयं तस्यारामस्य सेचकम्

ये च वृक्षाः फलोपेतास्ते सौवर्णाश्च सत्तम तस्या नाशाद्यथा नोऽत्र जातेयं च विरूपता

गोकर्ण उवाच करणात्कूपदेवानां तस्य पुण्यफलं वद

ज्येष्ठोवाच इष्टेन लभते स्वर्गं पूर्त्ते मोक्षं च विन्दति

वापीकूपतडागानि देवतायतनानि च

भूमिदानेन ये लोका गोदानेन च कीर्त्तिताः