वराहपुराणम्

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे गोकर्णमाहात्म्ये एकसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच प्रथमेऽह्नि यथा कृत्यमेवमेव त्रयोदश

ता देव्यो नृत्यगीतेषु कुशलाश्चागमेऽभवन्

गोकर्णः सर्वभावेन गृहं विस्मृतवानसौ

विवर्णं वदना दीना भग्नालंकारवाससः

दृश्यन्ते विकृताकाराः सव्रणा रुधिरस्रवाः

अपुत्रस्य गतिर्नास्ति स्वर्गो नैव च नैव च

एवं ज्ञात्वा स पप्रच्छ तासां रूपविपर्ययम्

देव्य ऊचुः कालात्मकः स भगवान्भुज्यते सुकृतं यतः

स एव नित्यकालं च पृच्छति स्म तदुत्तरम्

निश्चयार्थं पुनः सोऽथ गोकर्णस्ताः प्रणम्य च 172.

यदि गोप्यं ममार्त्तस्य वैरूप्यं कथयिष्यथ

एवमुक्ते तदा तासां मध्ये एकाऽब्रवीदिदम्

शृणु वत्स वदिष्येऽहं विरूपकरणं यथा

आस्ते मधुपुरी रम्या नृणां मुक्तिप्रदायिनी

चातुर्मास्यं तीर्थसेवी स गतो भक्तिपूर्वकम्

आरामवाटिकाः शुभ्राः प्राकारवरवेष्टिताः

फलवन्तो द्रुमास्तस्मिन्सर्वर्त्तुसुमनोहराः

सेवकैर्नाशितः सर्वं आरामः सफलद्रुमः

बहुधा वार्यमाणैस्तु पापबुद्धिसमाश्रितैः

पञ्जरस्थो यथा सिंहः कोऽस्मांस्त्राता भवेदिति 172.

रुरोदोच्चैः स्वरं दीना हा कष्टमिति जल्पती

श्रूयते बहुधाकारो गोकर्णोऽप्यतिदुःखितः

प्राञ्जलिर्दीनया वाचा सान्त्वयामास ताः शनैः

भविता यदि तत्राहं राजानं तं निवारयम्

इत्युक्तमात्रे वचने ताः सर्वा लब्धचेतसः कस्त्वं कथय कस्माच्च स्थानाद्यत्त्वमिहागतः

गोकर्ण उवाच पूर्वं दृष्टा भवत्यो वै चार्वंग्यश्चारुलोचनाः

इदानीं मलिना जाता मम शोकविवर्द्धनाः

ज्येष्ठा सोवाच तस्याग्रे पुष्पजात्या स्वलंकृताः