वराहपुराणम्

पक्षिण ऊचुः पोताभ्याशगतिं यासि पितुस्तव गतिं प्रति

ममैव पादविन्यासे क्रमयिष्ये यथा जलम्

मम चंच्वावगाहेन नङ्क्ष्यन्ति जलजन्तवः

तारयामास वेगेन गत्वा पृष्ठं जटायुषः

हृत्कण्ठं चैव गम्भीरं सुखेन सुकृती यथा

सरोवरं च पद्माढ्यं मणिरत्नविभूषितम्

पुष्पाण्यादाय देवं च पूजयित्वा स केशवम् दृष्ट्वा निलिल्ये चैकान्ते शुकस्यानुमते स्थितः

क्षणेन ता यथापूर्वं देवताश्चागताः पुनः 171.

स्वागतस्य क्षुधार्त्तस्य ब्रह्मिष्ठस्य महात्मनः

गोकर्णस्य प्रयच्छध्वं येन तृप्तिस्त्रिमासिकी

तथा कृत्वा तमूचुस्ता अभयं तेऽस्तु मा शुचः

गतास्ताः पुनरेवं च नित्यमेव दिने दिने

पोतात्तस्मादुत्ततार सुवातेनोपवाहितः

रत्नानि बहु मौल्यानि आहृतानि बहून्यथ

निरीक्ष्यतेऽस्य संवासो न दृष्टश्चुक्रुशुस्ततः

व्रीडायुतो निमग्नोऽयं निश्चितं मकरालये

यथाभागं च रत्नानां भागं दास्यामहे परम्

एवं वसन्स गोकर्णो द्वीपस्थः शोकविह्वलः 171.

शुकेन मन्त्रमूढत्वात्पितुरेवं निवेदितम्

याता ऽस्मि मथुरां मार्गे समुद्रे जलमालिनि

अवश्यं च गमिष्येऽहमनुज्ञा तु प्रदीयताम्

गच्छ त्वं पुत्र मथुरामवस्थां मामकीमिमाम्

इत्युक्तः स तथेत्युक्त्वा पोतारूढः खगोत्तमः

श्रुत्वा तौ विषमावस्थं मृतं हृदि निवेश्य च

अस्माकं जीवनार्थाय त्वया कार्यं विहङ्गम

शुकेन पंजरस्थेन कथालापेन विद्यया

अथ सार्थः समायातो रत्नपूर्णो यथोदधिः

सर्वैस्तैर्विंशतिः संख्या एकैकेन समुद्रगैः 171.

प्रसाद्य सर्वे सम्पूज्य प्रेषितास्ते गृहं ययुः