वराहपुराणम्

सुखं प्राप्तं मतं चापि व्यवहारे च पूजने

पुनस्तत्रैव गमने वणिग्भावे मतिर्गता

आनयिष्ये बहून्यत्र सार्धं रत्नपरीक्षकैः समुद्रयायिभिर्लोकैः संविदं प्रोच्य निर्गतः

पेयाहार समाहारं कृत्वा कृत्यविदार्थकम्

मातापित्रोः शुभा वाचो गृहीत्वा देवतागृहे

पितुः शुश्रूषणं चोक्त्वा सर्वं यूयं करिष्यथ

भवतीभिश्च कृत्यं मे करणीयं यथा तथा

भार्याभिः समनुज्ञातो यानपात्रं गतस्तदा 171.

पोतारूढास्ततः सर्वे पोतवाहैरुपोहिताः

अथ दैववशाद्वायुर्विलोमः समजायत पोतवाहास्ततः सर्वे विसंज्ञा मोहिताः कृशाः

हा कष्टं हि कथं किञ्च कुत्र गच्छामहे वयम् आक्षिपद्वाग्भिरुग्राभिरन्योन्यं शङ्क्य मूर्च्छिताः

जल्पन्ति कोऽत्र पापिष्ठः समारूढो निराकृतः

एवं विलपतां तेषां चत्वारोऽपि समभ्ययुः

निर्भर्त्सनं ततस्तेषामन्योन्यमभिजल्पनम्

अपुत्रस्य गतिर्नास्ति इति सर्वस्य निश्चितम्

यदत्र युक्तं कालेऽस्मिन्विषमे समुपस्थिते

शुक उवाच अहं करिष्ये तत्सर्वं मा विषादे मनः कृथाः

एवमाश्वास्य पितरं समुड्डीय ततो द्रुतम् 171.

नीचगत्या रक्षयन्वै सुतरं दुस्तरं जलम्

रोमांचिततनुर्जातः शुको वीक्ष्य महागिरिम्

दृष्टं च विष्ण्वायतनं तेजसा चोपशोभितम्

वत्साऽयं कोऽत्र संचारी कदा किं तु पिता मम

क्षणमेकं तथा चैनं तस्य चिन्तान्वितस्य हि

नमो नारायणायोक्त्वा निषसाद वरासने असंख्याताः समायाता यथा देवी तथैव ताः

गीतं वाद्यं च नृत्यं च यथासौख्यं विहृत्य च

देवतादक्षिणे भागे पक्षिणां च जटायुषाम्

शुको लेख्यसमस्तेषां मध्ये कृत्वा तु संविदम्

ते समाश्वास्य तं प्राहुः कथमस्मिन्भवान्गतः 171.

शुकस्तान्प्रत्युवाचाथ पिता मे पोतसंस्थितः