वराहपुराणम्

शुकोऽयं पञ्जरस्श्चश्च पुत्रार्थं मे प्रदीयताम्

इत्युक्तमात्रे वचने शबरो वाक्यमब्रवीत् 170.

सरस्वत्याः फले चैव दत्ते दास्यामि ते शुकम्

सरस्वत्याः सङ्गमे च यत्फलं लभते नरः

यत्फलं सङ्गमस्योक्तं शृणुयाद्द्वादशीव्रतम्

यमुद्दिश्य व्रतं कुर्यात्स गच्छेत्परमां गतिम्

नासौ यमपुरं याति विष्णुलोकं च गच्छति

इति श्रीवराहपुराणे गोकर्णसरस्वतीमाहात्म्ये सप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच प्रविश्य गृह्य तत्पुण्यं मातापित्रोस्तदर्पितम्

शुकस्य चरितं सर्वं निवेद्य च महामतिः

सुखं प्राप्तं मतं चापि व्यवहारे च पूजने

पुनस्तत्रैव गमने वणिग्भावे मतिर्गता

आनयिष्ये बहून्यत्र सार्धं रत्नपरीक्षकैः समुद्रयायिभिर्लोकैः संविदं प्रोच्य निर्गतः

पेयाहार समाहारं कृत्वा कृत्यविदार्थकम्

मातापित्रोः शुभा वाचो गृहीत्वा देवतागृहे

पितुः शुश्रूषणं चोक्त्वा सर्वं यूयं करिष्यथ

भवतीभिश्च कृत्यं मे करणीयं यथा तथा

भार्याभिः समनुज्ञातो यानपात्रं गतस्तदा 171.

पोतारूढास्ततः सर्वे पोतवाहैरुपोहिताः

अथ दैववशाद्वायुर्विलोमः समजायत पोतवाहास्ततः सर्वे विसंज्ञा मोहिताः कृशाः

हा कष्टं हि कथं किञ्च कुत्र गच्छामहे वयम् आक्षिपद्वाग्भिरुग्राभिरन्योन्यं शङ्क्य मूर्च्छिताः

जल्पन्ति कोऽत्र पापिष्ठः समारूढो निराकृतः

एवं विलपतां तेषां चत्वारोऽपि समभ्ययुः

निर्भर्त्सनं ततस्तेषामन्योन्यमभिजल्पनम्

अपुत्रस्य गतिर्नास्ति इति सर्वस्य निश्चितम्

यदत्र युक्तं कालेऽस्मिन्विषमे समुपस्थिते

शुक उवाच अहं करिष्ये तत्सर्वं मा विषादे मनः कृथाः

एवमाश्वास्य पितरं समुड्डीय ततो द्रुतम् 171.

नीचगत्या रक्षयन्वै सुतरं दुस्तरं जलम्