वराहपुराणम्

शुकेन कोपाच्छापो मे दत्तोऽयं जल्पको बटुः

इत्युक्तमात्रे वचने तत्रैवाहं शुकोदरः 170.

मुनयस्तं महात्मानं शुकं तत्त्वार्थवित्तमम्

आगामिकाले दास्यामि वरमस्मै शुकाय भो

अयं भविष्यति सदा सद्भावहितभावनः

मथुरायां मृतः पश्चाद्ब्रह्मलोकं गमिष्यति

मथुरामथुरोच्चारं कुर्वन्नित्यमतन्द्रितः

प्राप्तोऽहं शबरेणैव येनाहं पञ्जरे धृतः

मुनेः प्रसादान्मे ज्ञानं न जहाति कदाचन

स्वस्थो भव महाभाग मा स्म शोके मनः कृथाः

तस्य तद्वचनं हृद्यं शुकमोक्षप्रदायकम्

तस्यां वसाम्यहं भद्र वाणिज्यार्थमिहागतः ।। पुनरिच्छामहे तत्र भाण्डं गृह्य यथासुखम् ।170.

मथुरावासिनं श्रुत्वा गोकर्णं स शुकस्तदा

एवं च वदतस्तस्य शबरी शयनोत्थिता

भृत्यैः परिवृतं चारुदर्शनीयस्वरूपकम्

प्रियातिथिं च संप्राप्तं मातः पूज्यतमं शुचिम्

शुकस्य वचनाद्यावत्पूजार्थमुपकल्पितम्

तस्याग्रे तु पुनस्तेन शुकेनातिथिपूजनम्

फलानि मांसयुक्तानि मधूनि सुरभीणि च

इत्युक्तः शबरेणाथ गोकर्णो वाक्यमब्रवीत्

शुकोऽयं पञ्जरस्श्चश्च पुत्रार्थं मे प्रदीयताम्

इत्युक्तमात्रे वचने शबरो वाक्यमब्रवीत् 170.

सरस्वत्याः फले चैव दत्ते दास्यामि ते शुकम्

सरस्वत्याः सङ्गमे च यत्फलं लभते नरः

यत्फलं सङ्गमस्योक्तं शृणुयाद्द्वादशीव्रतम्

यमुद्दिश्य व्रतं कुर्यात्स गच्छेत्परमां गतिम्

नासौ यमपुरं याति विष्णुलोकं च गच्छति

इति श्रीवराहपुराणे गोकर्णसरस्वतीमाहात्म्ये सप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच प्रविश्य गृह्य तत्पुण्यं मातापित्रोस्तदर्पितम्