वराहपुराणम्

तेनोक्तं भो इहागच्छ आतिथ्यं करवाणि ते

फलानीमानि स्वादूनि मधुमांसोदकानि च 170.

आगत्य पितरौ मह्यं विशेषं तौ करिष्यतः

गृहस्थस्तस्य पितरो वसन्ति नरके ध्रुवम्

अतिथिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रव्रजते यदि

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूज्यो वै गृहमेधिना

एवंविधाः शुभा वाचो वैश्यो धर्मोपदेशकात्

ऋषिः कस्त्वं पुराणज्ञः किं वा देवोऽथ गुह्यकः

कस्त्वं कथय मे सत्यमुत्साहश्चातिथिप्रियः

इत्युक्तः स शुकः सर्वं शशंसात्मपुराकृतम्

शुकस्य विप्रियं यादृङ् महर्षेस्तु तपस्यतः

तपश्चचार विपुलं शुको व्याससुतो महान् 170.

ऋषयस्तत्र चाजग्मुरसितो देवलस्तदा

अङ्गिरास्तैत्तिरी रैभ्यः काण्वो मेधातिथिः कृतः

वामदेवश्चाश्वशिरास्त्रिशीर्षो गौतमोदरः

शुकं सम्मुखयामासुः पप्रच्छुर्द्धर्मसंहिताम्

भ्रष्टः श्रद्धान्वितो बाल्यात्सुनीत्यामग्रतश्चरन्

अन्यायवादिनं मां च गुरुर्नित्यं निषेधति

पूर्वपक्षाश्च सिद्धान्ताः परस्परजिगीषवः

एवं निषेधितश्चाहं गुरुणा मुनिसत्तमैः

शुकेन कोपाच्छापो मे दत्तोऽयं जल्पको बटुः

इत्युक्तमात्रे वचने तत्रैवाहं शुकोदरः 170.

मुनयस्तं महात्मानं शुकं तत्त्वार्थवित्तमम्

आगामिकाले दास्यामि वरमस्मै शुकाय भो

अयं भविष्यति सदा सद्भावहितभावनः

मथुरायां मृतः पश्चाद्ब्रह्मलोकं गमिष्यति

मथुरामथुरोच्चारं कुर्वन्नित्यमतन्द्रितः

प्राप्तोऽहं शबरेणैव येनाहं पञ्जरे धृतः

मुनेः प्रसादान्मे ज्ञानं न जहाति कदाचन