वराहपुराणम्

स्नानं करोति तस्यां तु ग्रहदाषैर्न लिप्यते 169.

विश्रान्तिसंज्ञकं दृष्ट्वा दीर्घविष्णुं च केशवम्

इति जपविधिहोमध्यानकाले स सम्यक्सततमभिसमीक्ष्य ब्रह्मणा यत्प्रयुक्तम्

इति श्रीवराहपुराणे प्रागितिहासे मथुरामाहात्म्यं नामैकोनसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच मथुरायां पुरा वृत्तं गोकर्णस्य महात्मनः

तस्य भार्या सुशीला तु नाम्ना गुणसमन्विता

विललाप च सुश्रोणि चैकान्ते दीनमानसा

वृक्षमूले तु तत्रैव मुनिरेकः समास्थितः

जात हार्दः प्रियं चेष्टं शनैः स्त्रियमथाब्रवीत्

इति तस्य वचः श्रुत्वा सा स्त्री ऋषिमथाब्रवीत्

मम तन्नास्ति हि मुने दुर्भगायाः प्रजासुखम्

देवतायाः प्रसादेन तव पुत्रो भविष्यति

इत्युक्ता सा च सुश्रोणी प्रणिपत्य प्रसाद्य तम् 170.

स तद्वचनमाकर्ण्य प्रीतियुक्तं सुसंयुतम्

ममाप्येतन्मतं देवि यदुक्तमृषिणा ततः

सरस्वत्याः संगमे तौ स्नात्वा गोकर्णमर्चतुः

एवं तयोर्दशाब्दानि गतानि सुतहेतवे

भविष्यति युवां पुत्रो रूपवान्गुणसंयुतः

देवतानां प्रसादेन तदुक्तस्य भविष्यति

प्रभाते देवदेवाय ददौ द्रव्यमनन्तकम्

ततस्तस्यां सुशीलायां गर्भाधानमविन्दत सुषुवे दशमे मासि पुत्रं बालं शशिप्रभम्

गोसहस्रं तदा दत्त्वा ससुवर्णं सवस्त्रकम्

जातकर्म तथा चैव नामकर्म चकार च 170.

एवमन्नप्राशनं च चूडोपनयनं तथा

दानं तु ददतस्तस्य देवतां पूजयिष्यतः

ततः प्रविष्टे तारुण्ये त्वप्रजं वीक्ष्य पुत्रकम्

वयोरूपगुणोपेतास्तस्य भार्याः सुलोचनाः

तेनैव धर्म आरब्धः प्रजार्थो देवसेवनम्

प्रपामालाश्च नित्यान्नं भोजनं वर्त्तनानि च