वराहपुराणम्

उवाच श्लक्ष्णया वाचा गरुडं प्रति भाविनि माथुराणां च यद्रूपं तद्रूपं मे विहंगम ।।169.

ये पापास्ते न पश्यन्ति मद्रूपा माथुरा द्विजाः

गरुडोऽपि ततः स्थानाद्गतो देवि यथासुखम्

येषां पूजितमात्रेण तुष्टोऽहं चैव सर्वदा

अपि कीटः पतंगो वा तिर्यग्योनिगतोऽपि वा

यः पश्येत्पद्मनाभं तु द्वादश्यामाश्विनस्य तु

एकादश्यां चोपवासी कृतशौचः समाहितः

चैत्रस्य शुक्लद्वादश्यामुपोष्य स्नानमाचरेत्

यः करोति स मुच्येत नात्र कार्या विचारणा

महाविद्येश्वरीं देवि मुच्यते ब्रह्महत्यया

स्नानं करोति तस्यां तु ग्रहदाषैर्न लिप्यते 169.

विश्रान्तिसंज्ञकं दृष्ट्वा दीर्घविष्णुं च केशवम्

इति जपविधिहोमध्यानकाले स सम्यक्सततमभिसमीक्ष्य ब्रह्मणा यत्प्रयुक्तम्

इति श्रीवराहपुराणे प्रागितिहासे मथुरामाहात्म्यं नामैकोनसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच मथुरायां पुरा वृत्तं गोकर्णस्य महात्मनः

तस्य भार्या सुशीला तु नाम्ना गुणसमन्विता

विललाप च सुश्रोणि चैकान्ते दीनमानसा

वृक्षमूले तु तत्रैव मुनिरेकः समास्थितः

जात हार्दः प्रियं चेष्टं शनैः स्त्रियमथाब्रवीत्

इति तस्य वचः श्रुत्वा सा स्त्री ऋषिमथाब्रवीत्

मम तन्नास्ति हि मुने दुर्भगायाः प्रजासुखम्

देवतायाः प्रसादेन तव पुत्रो भविष्यति

इत्युक्ता सा च सुश्रोणी प्रणिपत्य प्रसाद्य तम् 170.

स तद्वचनमाकर्ण्य प्रीतियुक्तं सुसंयुतम्

ममाप्येतन्मतं देवि यदुक्तमृषिणा ततः

सरस्वत्याः संगमे तौ स्नात्वा गोकर्णमर्चतुः

एवं तयोर्दशाब्दानि गतानि सुतहेतवे

भविष्यति युवां पुत्रो रूपवान्गुणसंयुतः

देवतानां प्रसादेन तदुक्तस्य भविष्यति