वराहपुराणम्

एतत्ते कथितं देवि सर्वपातकनाशनम्

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे मथुरामाहात्म्ये अष्टषष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच तस्यां वसाम्यहं देवि मथुरायां च सर्वदा

सर्वेषामेव तीर्थानां मथुरा च परं महत्

चक्रस्थितं हि तत्सर्वं कृष्णस्यैव पदेन तु

तत्रैव वासिनो लोका मुक्तिं यान्ति न संशयः

तयोर्मध्ये स्थितो देव आकारात्सोमचक्रता

तस्माद्धि मरणं चात्र द्वे कोटी सर्वकर्मसु

तेन वै चाक्षया लोकाः प्राप्ताश्चैव न संशयः यज्ञोपवीतमात्रेण त्रायन्ते च कुलं बहु

पृथिव्युवाच

दक्षिणस्यां समारभ्य उत्तरस्यां समापयेत् 169.

मनुजा येन विधिना मुक्तिं यान्ति न संशयः गृहान्निःसृत्य मौनेन यावत्स्नानं समाचरेत्

पूजां कृष्णस्य कृत्वा वै ततो ब्रूयाद्वसुन्धरे

कृष्णस्य कृत्वा तु मखं स्नानादीनि यथाक्रमम्

ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाद्विधिरेष उदाहृतः

न तस्य पुनरावृत्तिर्मम लोके महीयते

अन्यत्र तु मृता ये च अर्धचन्द्रकृतक्रियाः

यावदस्थीन्यर्द्धचन्द्रं यस्य तिष्ठन्ति देहिनः

अर्द्धचन्द्रे विशेषोऽस्ति तीर्थे विश्रान्तिसंज्ञके

गर्त्तेश्वरोऽथ भूतेशो द्वे कोटी तु वसुन्धरे

माथुराणां च यद्रूपं तद्रूपं मे वसुन्धरे 169.

शृणु देवि यथावृत्तं गरुडस्य महात्मनः मथुरायां स्थितं देवं भिन्नरूपं न पश्यति

तदा गतोऽसौ वसुधे देवस्याग्रे विहंगमः

गरुड उवाच जय केशव ईशान जय कृष्ण नमोऽस्तु ते

जय मूर्त जयाचिन्त्य जय लोकविभूषण

गरुडस्य पुरस्तत्र स्थितो देवः शरीरवान्

किं कुर्यात्स्तोत्रमेतन्मे किं वा तव चिकीर्षितम्

गरुड उवाच आगते तु मया देव न दृष्टं तव रूपकम्

माथुरैरेव लोकैस्तु समं दृष्टं हि रूपकम्