वराहपुराणम्

इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये विश्रान्तिमाहात्म्यं नाम सप्तषष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः

धरण्युवाच तेन दृष्टेन यत्पुण्यं कथयस्वाखिलं प्रभो

श्रीवराह उवाच तस्य दर्शनमात्रेण मथुरायां फलं भवेत्

पुरा वर्षसहस्रं तु तपस्तप्तं सुदारुणम्

वरं वरय भद्रं ते यस्ते मनसि वर्त्तते सर्वगस्त्वं हि देवेश मया ज्ञातं सुनिश्चितम्

मथुरायां च मे स्थानं सदा देव प्रदीयताम्

मथुरायां च देव त्वं क्षेत्रपालो भविष्यसि

अन्यथा नाप्नुयात् सिद्धिमेवमेतन्न संशयः

भजते मनुजः सिद्धिमात्मभावेन तादृशीम्

विंशतिर्योजनानां हि माथुरं मम मण्डलम् 168.

न मया कथितं देवि ब्रह्मणश्च महात्मनः

मया सुगोपितं पूर्वं गुह्याद्गुह्यतरं परम्

तस्यां तिष्ठन्ति तीर्थानि तानि वक्ष्यामि तच्छृणु

तीर्थसंख्या च वसुधे मथुरायां मयोदिता

प्रस्कन्दनं च भाण्डीरं कुरुक्षेत्रसमानि षट्

असिकुण्डं सवैकुण्ठं कोटितीर्थोत्तमं स्मृतम्

चक्रतीर्थं तथाक्रूरं द्वादशादित्यसंज्ञितम्

कुरुक्षेत्राच्छतगुणं मथुरायां न संशयः

मथुरायास्तु माहात्म्यं ते यान्ति परमं पदम्

एतन्मरणकाले तु यः स्मरेत्प्रयतो नरः 168.

एतत्ते कथितं देवि सर्वपातकनाशनम्

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे मथुरामाहात्म्ये अष्टषष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच तस्यां वसाम्यहं देवि मथुरायां च सर्वदा

सर्वेषामेव तीर्थानां मथुरा च परं महत्

चक्रस्थितं हि तत्सर्वं कृष्णस्यैव पदेन तु

तत्रैव वासिनो लोका मुक्तिं यान्ति न संशयः

तयोर्मध्ये स्थितो देव आकारात्सोमचक्रता

तस्माद्धि मरणं चात्र द्वे कोटी सर्वकर्मसु

तेन वै चाक्षया लोकाः प्राप्ताश्चैव न संशयः यज्ञोपवीतमात्रेण त्रायन्ते च कुलं बहु