वराहपुराणम्

श्रीवराह उवाच राक्षसेन पुरा प्रोक्ता ब्राह्मणाय महात्मने

पृथिव्युवाच किमर्थं पृष्टवान्विप्रः सर्वं कथय मे प्रभो

श्रीवराह उवाच न स पूजयते देवान्न स साधून्नमस्यति

पुण्यतीर्थं समासाद्य न च स्नानं करोति सः

सन्ध्ये द्वे शयने चैव नित्यं मूढः स तिष्ठति

पापाचाररतो नित्यं पापसङ्गः सुदुर्मतिः

गार्हस्थ्यं सर्वधर्माणां श्रेष्ठमुक्तं स्वयंभुवा

यथा मातरमाश्रित्य सर्वे जीवन्ति जन्तवः

ततः स चौर्यं कुर्वाणः पापैः सह नराधमः

पलायमानः स परमन्धकूपेऽपतत्तदा 167.

अन्धकूपे स पतितो घोररूपोऽवसत्तदा

तेषां मध्ये द्विजः कश्चिद्रक्षां कृत्वा वसुन्धरे

तत्रागत्य च रक्षस्तु ब्राह्मणं वाक्यमब्रवीत् अहं दास्यामि ते विप्र यत्ते मनसि वर्त्तते

बहुकालेन संप्राप्तं भोजनं च यथेप्सितम्

येनाहं भक्षये सार्थं यावत्तृप्तिर्भवेन्मम

एकः सार्थं प्रयातोऽहं नोत्सृजामि कथंचन

निरीक्षितुं न शक्तोऽसि मम मन्त्रबलेन हि मम भक्ष्ये हते विप्र दोषस्तव भविष्यति

दयां कुरु त्वं विप्रर्षे भोजनं मम दीयताम्

केन त्वं कर्मदोषेण राक्षसत्वमुपागतः

अनाचारादि हेतोश्च राक्षसत्वमुपागतः 167.

तस्य दुःखेन संयुक्तो विप्रोऽसौ वाक्यमब्रवीत् मित्रत्वे वर्त्तसे रक्षस्तव दास्यामि किं वद

आत्मना चोपकारेण प्रियं किं करवाणि ते ददासि यदि तद्विप्र यन्मे मनसि वर्त्तते

मथुरायां च यत्स्नातं कृतं विश्रान्तिसंज्ञके

तेन दुःखेन संयुक्तो विप्रो वाक्यमथाब्रवीत् कथं जानासि रक्षस्त्वं तीर्थं विश्रान्तिसंज्ञकम्

कथं च संज्ञा तस्याभूत्कथय त्वं हि राक्षस पुरी उज्जयिनी नाम्ना तस्यां वासो हि मे सदा

कस्मिंश्चिदथ कालेन गतोऽहं विष्णुमन्दिरम्

विश्रान्तितीर्थमाहात्म्यं श्रावयन्स दिनेदिने

सा संज्ञा च श्रुता तत्र विश्रान्तेश्च मयाऽनघ

विश्रामं कुरुते तत्र तेन विश्रान्तिसंज्ञिता