वराहपुराणम्

श्रीवराह उवाच तीर्थयात्रानिमित्तेन स्वर्गलोकं गतः पुरा

गते स्वर्गं तु नृपतौ पुत्रो राज्यं चकार ह

राज्यं च कुर्वतस्तस्य आगतो नारदस्तदा

प्रतिगृह्य च तत्सर्वं तमुवाच स नारदः

इत्युक्त्वा नारदस्तत्र तत्रैवान्तरधीयत

तदा किमुक्तमृषिणा नारदेन पितुः कृते

मन्त्रिणश्च ततो ज्ञात्वा पितुर्मरणमेव च

अतएवोक्तमानृण्यं नारदेन पितुस्तव

विमतेर्बुद्धिरुत्पन्ना गच्छामो मथुरां पुरीम् 166.

सर्वाणि तत्र तीर्थानि तिष्ठन्ति विविधानि च

युद्धं विमतिना सार्द्धं स्वयं कर्त्तुं न शक्नुमः

गतानि तत्र तीर्थानि कल्पग्रामं वसुन्धरे

यावन्निरीक्षयाम्यग्रं तावत्तिष्ठन्ति सन्निधौ जय विष्णो जयाचिंत्य जय देव जयाच्युत

जय विश्वेश कर्त्तेश जय देव नमोऽस्तु ते तीर्थैः स्तुतोऽहं वसुधे वचनं चेदमब्रुवम्

वरं वृणुत भद्रं वो यद्वो मनसि वर्त्तते वराह यदि देवेश अभयं दातुमर्हसि

सुपापिना विमतिना कृतस्त्रासः सुदारुणः

श्रीवराह उवाच तत्र तीर्थनियोगेन आगतो मथुरां पुरीम्

तत्रागते तु वसुधे युद्धं कृत्वा तु तेन वै सूदितो हि मया देवि अस्यग्रं निहितं भुवि

असेरग्रेण तूद्धृत्य मृत्तिकां वरवर्णिनि असिकुण्डेति संज्ञा च प्राप्ता तेन वसुन्धरे ।।166.

तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि मनःकर्णसुखावहम्

द्वादश्यां च चतुर्दश्यां श्रद्दधाना जितेन्द्रियाः

तस्मिन्काले ह्यहं देवि मथुरायां समागतः

तत्र कृत्वा च हैरण्या मूर्त्तयश्च चतुर्विधाः

सुदृढाः सुदृशः सुभ्रू यः पश्यति स मुच्यते

वामनस्य तृतीया वै चतुर्थी राघवस्य च

चतुःसागरपर्यन्ता क्रान्ता तेन धरा ध्रुवम्

तत्र सर्वेषु तीर्थेषु असिकुण्डं महत्तरम्

असिकुण्डं समारभ्य तीर्थानुक्रमणिका वरा

मूर्त्तीः पश्यति यस्तास्तु ब्रह्मभूयाय कल्पते 166.