वराहपुराणम्

परदाररता ये च ये नरा अजितेंद्रियाः

बलिभिक्षाप्रदातारस्ते मृताः क्रोधवर्जिताः

यदन्येषां सहस्रेण ब्राह्मणानां महात्मनाम्

अनृग्वै माथुरो यत्र चतुर्वेदस्तथापरः

भवन्ति सर्वतीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च

चतुर्वेदं परित्यज्य माथुरं पूजयेत्सदा

मथुरावासिनो लोकान्पश्यन्ति च चतुर्भुजान्

ज्ञानिनस्तान्हि पश्यन्ति अज्ञाः पश्यन्ति तान्न च

इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये कूपप्रभावे ब्राह्मणमाहात्म्यं नाम पंचषष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः

धरण्युवाच असिकुण्डेति संज्ञेयं तन्मे त्वं कथय प्रभो

श्रीवराह उवाच तीर्थयात्रानिमित्तेन स्वर्गलोकं गतः पुरा

गते स्वर्गं तु नृपतौ पुत्रो राज्यं चकार ह

राज्यं च कुर्वतस्तस्य आगतो नारदस्तदा

प्रतिगृह्य च तत्सर्वं तमुवाच स नारदः

इत्युक्त्वा नारदस्तत्र तत्रैवान्तरधीयत

तदा किमुक्तमृषिणा नारदेन पितुः कृते

मन्त्रिणश्च ततो ज्ञात्वा पितुर्मरणमेव च

अतएवोक्तमानृण्यं नारदेन पितुस्तव

विमतेर्बुद्धिरुत्पन्ना गच्छामो मथुरां पुरीम् 166.

सर्वाणि तत्र तीर्थानि तिष्ठन्ति विविधानि च

युद्धं विमतिना सार्द्धं स्वयं कर्त्तुं न शक्नुमः

गतानि तत्र तीर्थानि कल्पग्रामं वसुन्धरे

यावन्निरीक्षयाम्यग्रं तावत्तिष्ठन्ति सन्निधौ जय विष्णो जयाचिंत्य जय देव जयाच्युत

जय विश्वेश कर्त्तेश जय देव नमोऽस्तु ते तीर्थैः स्तुतोऽहं वसुधे वचनं चेदमब्रुवम्

वरं वृणुत भद्रं वो यद्वो मनसि वर्त्तते वराह यदि देवेश अभयं दातुमर्हसि

सुपापिना विमतिना कृतस्त्रासः सुदारुणः

श्रीवराह उवाच तत्र तीर्थनियोगेन आगतो मथुरां पुरीम्

तत्रागते तु वसुधे युद्धं कृत्वा तु तेन वै सूदितो हि मया देवि अस्यग्रं निहितं भुवि

असेरग्रेण तूद्धृत्य मृत्तिकां वरवर्णिनि असिकुण्डेति संज्ञा च प्राप्ता तेन वसुन्धरे ।।166.