वराहपुराणम्

प्रेत उवाच वाचकाय तु यद्दत्तं सुवर्णस्य च माषकम्

तद्दानस्य प्रभावेण नित्यं तृप्तोऽस्मि वै विभो

प्रेतभावं गतस्यापि न मे ज्ञानस्य विभ्रमः

कृतं तेन च तत्सर्वं यथा प्रेतेन भाषितम्

एतत्ते कथितं भूमे माहात्म्यं मथुराभवम्

तीर्थे चैव गृहे वापि देवस्थानेऽपि चत्वरे

अन्यत्र हि कृतं पापं तीर्थमासाद्य गच्छति

मथुरायां कृतं पापं तत्रैव च विनश्यति

कृतघ्नश्च सुरापश्च चौरो भग्नव्रतस्तथा

तिष्ठेद्युगसहस्रं तु पादेनैकेन यः पुमान् 165.

परदाररता ये च ये नरा अजितेंद्रियाः

बलिभिक्षाप्रदातारस्ते मृताः क्रोधवर्जिताः

यदन्येषां सहस्रेण ब्राह्मणानां महात्मनाम्

अनृग्वै माथुरो यत्र चतुर्वेदस्तथापरः

भवन्ति सर्वतीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च

चतुर्वेदं परित्यज्य माथुरं पूजयेत्सदा

मथुरावासिनो लोकान्पश्यन्ति च चतुर्भुजान्

ज्ञानिनस्तान्हि पश्यन्ति अज्ञाः पश्यन्ति तान्न च

इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये कूपप्रभावे ब्राह्मणमाहात्म्यं नाम पंचषष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः

धरण्युवाच असिकुण्डेति संज्ञेयं तन्मे त्वं कथय प्रभो

श्रीवराह उवाच तीर्थयात्रानिमित्तेन स्वर्गलोकं गतः पुरा

गते स्वर्गं तु नृपतौ पुत्रो राज्यं चकार ह

राज्यं च कुर्वतस्तस्य आगतो नारदस्तदा

प्रतिगृह्य च तत्सर्वं तमुवाच स नारदः

इत्युक्त्वा नारदस्तत्र तत्रैवान्तरधीयत

तदा किमुक्तमृषिणा नारदेन पितुः कृते

मन्त्रिणश्च ततो ज्ञात्वा पितुर्मरणमेव च

अतएवोक्तमानृण्यं नारदेन पितुस्तव

विमतेर्बुद्धिरुत्पन्ना गच्छामो मथुरां पुरीम् 166.