वराहपुराणम्

तस्मिन्काले तु मित्रेण नीतोऽहं विष्णुमन्दिरम्। अत्यादरेण महता सन्तोष्य च पुनः पुनः

मित्रेण सह तत्रैव तस्य पार्श्वे व्यवस्थितः

समुद्राः किल तिष्ठन्ति चत्वारोऽत्र समागताः

वाचकाय ततो दानं दत्तं सर्वैर्महाजनैः

मित्रेण च पुनः प्रोक्तं यथाशक्त्या प्रदीयताम्

ततः कालेन महता गतो वैवस्वतक्षयम्

प्रेतत्वं समनुप्राप्तो दुस्तरं दुर्गमं महत्

न तर्पितास्तु पितरः प्राप्तोऽहं प्रेततां ततः

गच्छ त्वं सम्मुखस्तत्र यत्र सा मथुरा पुरी

कथं धारयसे प्राणान्वृक्षमूलं समाश्रितः ।। 165.

प्रेत उवाच वाचकाय तु यद्दत्तं सुवर्णस्य च माषकम्

तद्दानस्य प्रभावेण नित्यं तृप्तोऽस्मि वै विभो

प्रेतभावं गतस्यापि न मे ज्ञानस्य विभ्रमः

कृतं तेन च तत्सर्वं यथा प्रेतेन भाषितम्

एतत्ते कथितं भूमे माहात्म्यं मथुराभवम्

तीर्थे चैव गृहे वापि देवस्थानेऽपि चत्वरे

अन्यत्र हि कृतं पापं तीर्थमासाद्य गच्छति

मथुरायां कृतं पापं तत्रैव च विनश्यति

कृतघ्नश्च सुरापश्च चौरो भग्नव्रतस्तथा

तिष्ठेद्युगसहस्रं तु पादेनैकेन यः पुमान् 165.

परदाररता ये च ये नरा अजितेंद्रियाः

बलिभिक्षाप्रदातारस्ते मृताः क्रोधवर्जिताः

यदन्येषां सहस्रेण ब्राह्मणानां महात्मनाम्

अनृग्वै माथुरो यत्र चतुर्वेदस्तथापरः

भवन्ति सर्वतीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च

चतुर्वेदं परित्यज्य माथुरं पूजयेत्सदा

मथुरावासिनो लोकान्पश्यन्ति च चतुर्भुजान्

ज्ञानिनस्तान्हि पश्यन्ति अज्ञाः पश्यन्ति तान्न च

इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये कूपप्रभावे ब्राह्मणमाहात्म्यं नाम पंचषष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः