वराहपुराणम्

नाहं यास्यामि मथुरां द्रव्याभावे कथंचन

प्रेत उवाच आस्ते धनमपर्याप्तं गच्छ त्वं मा विलम्बय

विभुरुवाच गृहशेषं मम धनं न चान्यत्तत्र विद्यते

पितृपैतामही कीर्त्तिरविक्रेया हि सा मया

अस्ति चैव धनं प्रोक्तं यन्मया त्वद्गृहे विभो

निवर्त्त गच्छ संतुष्टः सुहृदां प्रीतिवर्द्धनः

सूत उवाच इमामवस्थां सम्प्राप्य कथं ज्ञानसमुद्भवः

ततः स कथयामास यद्वृत्तं हि पुरातनम्

प्रभातसमये तत्र विष्णोरायतने शुभे

वाचकस्तत्र पठति कथां पौराणिकीं शुभाम् 165.

तस्मिन्काले तु मित्रेण नीतोऽहं विष्णुमन्दिरम्। अत्यादरेण महता सन्तोष्य च पुनः पुनः

मित्रेण सह तत्रैव तस्य पार्श्वे व्यवस्थितः

समुद्राः किल तिष्ठन्ति चत्वारोऽत्र समागताः

वाचकाय ततो दानं दत्तं सर्वैर्महाजनैः

मित्रेण च पुनः प्रोक्तं यथाशक्त्या प्रदीयताम्

ततः कालेन महता गतो वैवस्वतक्षयम्

प्रेतत्वं समनुप्राप्तो दुस्तरं दुर्गमं महत्

न तर्पितास्तु पितरः प्राप्तोऽहं प्रेततां ततः

गच्छ त्वं सम्मुखस्तत्र यत्र सा मथुरा पुरी

कथं धारयसे प्राणान्वृक्षमूलं समाश्रितः ।। 165.

प्रेत उवाच वाचकाय तु यद्दत्तं सुवर्णस्य च माषकम्

तद्दानस्य प्रभावेण नित्यं तृप्तोऽस्मि वै विभो

प्रेतभावं गतस्यापि न मे ज्ञानस्य विभ्रमः

कृतं तेन च तत्सर्वं यथा प्रेतेन भाषितम्

एतत्ते कथितं भूमे माहात्म्यं मथुराभवम्

तीर्थे चैव गृहे वापि देवस्थानेऽपि चत्वरे

अन्यत्र हि कृतं पापं तीर्थमासाद्य गच्छति

मथुरायां कृतं पापं तत्रैव च विनश्यति

कृतघ्नश्च सुरापश्च चौरो भग्नव्रतस्तथा