वराहपुराणम्

परिभ्रमन्क्षुधाविष्टो मरुदेशं गतोऽपि सः

कदाचिद्दैवयोगेन तत्र सार्थ उपागतः

गते सार्थे तु स वणिक् तं वृक्षं समुपाश्रितः

दीर्घदंष्ट्रः सुविकटो ह्रस्वबाहुर्विभीषणः

अथ कालेन बहुना दैवयोगेन भामिनि

तं दृष्ट्वा दूरतः प्रेतश्चातिहर्षेण संयुतः

भक्ष्यभूतो ममाद्यत्वं क्व भवान्यातुमिच्छति

गच्छन्तं तं गृहीत्वा स प्रेतो वचनमब्रवीत्

मांसं ते भक्षयिष्यामि पिबामि तव शोणितम्

कुटुम्बभरणार्थाय सम्प्राप्तो दुर्गमाटवीम् 165.

मयि सम्भक्षिते रक्षः कुटुम्बं हि मरिष्यति

कस्मात्स्थानात्समायातः सत्यं ब्रूहि महामते

विभुरुवाच तयोर्मध्ये पुरी रम्या मथुरा लोकविश्रुता

तस्यां वसाम्यहं प्रेत पितृपैतामहे गृहे

तत्सर्वं तस्करैर्नीतं क्षीणवित्तोऽभवं तदा

तव दृष्टिपथं यातो यत्कार्यं तत्कुरुष्व मे

प्रेत उवाच समयेन हि मोक्ष्यामि कुरुष्व वचनं मम

निर्वृत्य गच्छ मथुरां मम कार्यार्थसाधकः

स्नानं कृत्वा तु विधिवत्कूपे चातुःसामुद्रिके

स्नानस्य च फलं देहि ततो गच्छ यथासुखम् ।। प्रेतवाक्यं ततः श्रुत्वा विभुर्वचनमब्रवीत्।165.

नाहं यास्यामि मथुरां द्रव्याभावे कथंचन

प्रेत उवाच आस्ते धनमपर्याप्तं गच्छ त्वं मा विलम्बय

विभुरुवाच गृहशेषं मम धनं न चान्यत्तत्र विद्यते

पितृपैतामही कीर्त्तिरविक्रेया हि सा मया

अस्ति चैव धनं प्रोक्तं यन्मया त्वद्गृहे विभो

निवर्त्त गच्छ संतुष्टः सुहृदां प्रीतिवर्द्धनः

सूत उवाच इमामवस्थां सम्प्राप्य कथं ज्ञानसमुद्भवः

ततः स कथयामास यद्वृत्तं हि पुरातनम्

प्रभातसमये तत्र विष्णोरायतने शुभे