वराहपुराणम्

गोनरब्रह्महत्यायाः पापं क्षिप्रं विनश्यति

यस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते

इन्द्रध्वजमिति ख्यातं तीर्थ चैवातिमुक्तिदम् 164.

ततो हरो निवेद्याशु यात्राफलमनुत्तमम्

समाप्य तीर्थयात्रां च रात्रौ जागरणं तथा

एकादश्यां तदा रात्रौ कृत्वा जागरणं शुभम्

पितॄणां मुक्तिदं तेषां य एवं कुरुते नरः

एतत्ते कथितं भद्रे अन्नकूटपरिक्रमम्

य एतच्छृणुयाद्भक्त्या तीर्थानुकमणं हरेः

इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्यान्तर्गते गोवर्द्धनमाहात्म्येऽन्नकूटपरिक्रमप्रभावो नाम चतुःषष्ट्यषिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराह उवाच यथावृत्तं प्रतिष्ठाने दक्षिणापथमण्डले

सुशीलो नाम वैश्यस्तु तस्मिन्वसति पत्तने

कुटुम्बभरणासक्तो नित्यकालं हि तिष्ठति

क्रयविक्रयसक्तस्य कालो दीर्घो गतस्तदा

न तेन धर्मश्रवणं कदाचिदपि संश्रुतम्

आत्मोदरनिमित्तं हि पापं च कुरुते सदा

न तस्य जायते बुद्धिर्दानं दातुं कदाचन

धनयुक्तोऽपि पापोऽसौ न ददाति कदाचन

स तु कालेन महता कुटुम्बासक्तमानसः

त्यक्त्वा जगाम निधनं प्रेतत्वं समुपागतः 165.

परिभ्रमन्क्षुधाविष्टो मरुदेशं गतोऽपि सः

कदाचिद्दैवयोगेन तत्र सार्थ उपागतः

गते सार्थे तु स वणिक् तं वृक्षं समुपाश्रितः

दीर्घदंष्ट्रः सुविकटो ह्रस्वबाहुर्विभीषणः

अथ कालेन बहुना दैवयोगेन भामिनि

तं दृष्ट्वा दूरतः प्रेतश्चातिहर्षेण संयुतः

भक्ष्यभूतो ममाद्यत्वं क्व भवान्यातुमिच्छति

गच्छन्तं तं गृहीत्वा स प्रेतो वचनमब्रवीत्

मांसं ते भक्षयिष्यामि पिबामि तव शोणितम्