वराहपुराणम्

लवणस्य वधं श्रुत्वा राघवो वाक्यमब्रवीत्

राघवस्य वचः श्रुत्वा शत्रुघ्नो वाक्यमब्रवीत्

दीयतां मम देवोऽयं यदि मे वरदो भवान्

नय शत्रुघ्न देवं त्वं दिव्यं वाराहरूपिणम् १६३.

धन्यास्ते माथुरा लोकाः पश्यन्ति कपिलं सदा

अनुलिप्तश्च शत्रुघ्न सर्वपापं व्यपोहति

सर्वं हरति वै पापं मोक्षं चैव प्रयच्छति

देवमादाय शत्रुघ्नो जगाम मथुरां पुरीम्

तत्र मध्ये तु संस्थाप्य पूजयामास राघवः

गयायां पिण्डदानेन यत्फलं ज्यष्ठेपुष्करे

विश्रान्तिसंज्ञके तद्वद्गोविन्दे च तथा हरौ

उदये मामकं तेजः सदा विश्रांतिसंज्ञके केशवे मामकं तेजो दिनभागे चतुर्थके

एषा विद्या पुरा देवि नित्यकालं सुगो पिता

इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये कपिलवराहमाहात्म्यं नाम त्रिषष्ट्यधिकशत तमोऽध्यायः

अथाऽन्नकूटपरिक्रमप्रभावः अस्ति गोवर्द्धनं नाम क्षेत्रं परमदुर्लभम्

ह्रदं तत्र महाभागे द्रुमगुल्मलतायुतम्

ऐन्द्रं पूर्वेण पार्श्वेन यमतीर्थं तु दक्षिणे

तेषां मध्ये स्थितो भद्रे क्रीडयिष्ये यदृच्छया

मोदते शक्रलोके तु सर्वद्वन्द्वविवर्जितः

यमस्य भवनं गत्वा मोदते कृतनिश्चयः तत्रैव वारुणं तीर्थमासाद्य स्नानमाचरेत्

वारुणं भवनं गत्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषात्

वारुणं लोकमुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति

अथाऽत्र मुञ्चते प्राणान्मम लोके स गच्छति 164.

न तस्य पुनरावृत्तिर्देवि सत्यं ब्रवीमि ते

अन्नकूटं परिक्रम्य किं पुनः परिशोचति

दत्त्वा पिण्डं पितृभ्यश्च राजसूयफलं भवेत्

तत्फलं प्राप्यते तत्र नात्र कार्या विचारणा

राजसूयाश्वमेधानां फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

पृथिव्युवाच प्रभावगुणमाहात्म्यं तद्भवान्वक्तुमर्हति