वराहपुराणम्

निरीक्षितुं न शक्नोमि प्रष्टुं चैव गुणव्रत

मम त्वं भक्तिनम्रस्य प्रसादं कुरु सर्वदा

सौम्यरूपोऽभवद्देवो लोक नाथो जनार्दनः

देव त्वं स्वल्पकायोऽसि नाहमुद्धरणक्षमः १६३.

अहं त्वां नेतुमिच्छामि पुरीं लङ्कामनुत्तमाम्

श्रीवराह उवाच कपिलस्य वचः श्रुत्वा रावणो वाक्य मब्रवीत्

त्वद्दर्शनात्समुत्पन्ना भक्तिरव्यभिचारिणी

भक्तिमुद्वहतस्तस्य लघु वेषोऽभवत्तदा

आनयामास लङ्कायां स्थापयित्वा स्वके गृहे

अयोध्याधिपती रामो हन्तुं राक्षसपुङ्गवम्

विभीषणश्च लङ्काया आधिपत्येऽभिषेचितः

श्रीराम उवाच देवो मे दीयतां रक्षः शक्रलोकाद्य आगतः

अहन्यहनि पूजामि देवं वाराहरूपिणम्

ततः समर्पयामास कपिलं दिव्यरूपिणम् १६३.

अयोध्यायां स्थापयित्वा पूजयामास तं तदा

लवणस्य वधार्थं हि शत्रुघ्नं प्रेषयत्तदा

चतुरङ्गबलोपेतो जगाम मथुरां प्रति

घातयित्वा तु शत्रुघ्नः प्रविश्य मथुरां पुरीम्

षड्विंशतिसहस्राणि वेदवेदाङ्गपारगान्

एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजितः

लवणस्य वधं श्रुत्वा राघवो वाक्यमब्रवीत्

राघवस्य वचः श्रुत्वा शत्रुघ्नो वाक्यमब्रवीत्

दीयतां मम देवोऽयं यदि मे वरदो भवान्

नय शत्रुघ्न देवं त्वं दिव्यं वाराहरूपिणम् १६३.

धन्यास्ते माथुरा लोकाः पश्यन्ति कपिलं सदा

अनुलिप्तश्च शत्रुघ्न सर्वपापं व्यपोहति

सर्वं हरति वै पापं मोक्षं चैव प्रयच्छति

देवमादाय शत्रुघ्नो जगाम मथुरां पुरीम्

तत्र मध्ये तु संस्थाप्य पूजयामास राघवः