वराहपुराणम्

कर्णिकायां स्थितो देवि केशवः क्लेशनाशनः

तत्र मध्ये मृता ये तु तेषां मुक्तिर्वसुन्धरे

दृष्ट्वा तं देवदेवेशं किं मनः परितप्यते

नासौ पतति संसारे यावदाभूतसंप्लवम्

यं दृष्ट्वा तु नरो याति मुक्तिं नास्त्यत्र संशयः १६३.

महाकायां सुरूपां च केशवाकारसन्निभाम्

कृते युगे तु राजासीन्मान्धाता नाम नामतः

तस्य तुष्टेन हि मया प्रतिमेयं समर्पिता

यदा तु मथुरां प्राप्य लवणोऽयं निपातितः

पुण्येयं प्रतिमा दिव्या तैजसी दिव्यरूपिणी

मनसा निर्मिता तेन वाराही प्रतिमा शुभा

इन्द्रेणाराधितो देवि कपिलो मुनिसत्तमः

देवे लब्धे वरारोहे शक्रो हर्षसमन्वितः

इन्द्रेण तु तदा प्राप्तं दिव्यं ज्ञानमनुत्तमम्

इन्द्रलोकं गतः सोऽथ स्वर्गं जेतुं महाबलः १६३.

रावणेन जिता देवाः शक्रश्चैव महाबलः

प्रविश्य रावणस्तत्र गृहे रत्नविभूषिते

तेन संमोहितो देवि रावणो नाम राक्षसः

दामोदर हषीकेश हिरण्याक्षविदारण

कूर्मरूप नमस्तेऽस्तु नारायण नमोस्तु ते

निरीक्षितुं न शक्नोमि प्रष्टुं चैव गुणव्रत

मम त्वं भक्तिनम्रस्य प्रसादं कुरु सर्वदा

सौम्यरूपोऽभवद्देवो लोक नाथो जनार्दनः

देव त्वं स्वल्पकायोऽसि नाहमुद्धरणक्षमः १६३.

अहं त्वां नेतुमिच्छामि पुरीं लङ्कामनुत्तमाम्

श्रीवराह उवाच कपिलस्य वचः श्रुत्वा रावणो वाक्य मब्रवीत्

त्वद्दर्शनात्समुत्पन्ना भक्तिरव्यभिचारिणी

भक्तिमुद्वहतस्तस्य लघु वेषोऽभवत्तदा

आनयामास लङ्कायां स्थापयित्वा स्वके गृहे