वराहपुराणम्

स्वामिन्पितुर्मे मरणं भविष्यति वदस्व माम्

शूद्रान्नं भक्षितं तेन नित्यकालं द्विजोत्तम

पादयोर्विद्यते तच्च शूद्रान्नं च पितुस्तव

शूद्रान्नेन विहीनस्य तस्य मृत्युर्भविष्यति

तस्य पुत्रस्य वचनं श्रुत्वात्मानं विगर्हयत्

पितुः समीपात्स गतः श्वशुरस्य निवेशनम्

दुःखेन पीडितः क्षीणो मर्त्तुकामो द्विजोत्तमः 162.

सन्निधावुपलं दृष्ट्वा गृहीतं तेन तत्पदा

ततः प्राणान्परित्यज्य गतोऽसौ कालवर्त्तनम्

गतसंज्ञं च पितरं दृष्ट्वा स रुरुदे भृशम्

संस्कारयोग्यता नास्ति इत्येवं पुनरब्रवीत्

आत्मनस्त्यागिनश्चैव आपस्तम्बोऽब्रवीदिदम्

प्रायश्चितं विधीयीत न दद्याच्चोदकक्रियाम्

तस्य पुत्रो महाभागे गतः श्वशुरमन्दिरम्

ब्रह्महत्या तु ते जाता गच्छ त्वं च यथेप्सितम्

न मया ब्राह्मणवधः कदाचिदपि कारितः

जामातुर्वचनं श्रुत्वा श्वशुरो वाक्यमब्रवीत् 162.

तेन दोषेण विप्रर्षे ब्रह्महत्याफलं तव

संवत्सरेण पतति पतितेन सहाचरन्

श्वशुरस्य वचः श्रुत्वा जामाता वाक्यमब्रवीत्

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणः संशितव्रतः

नान्यत्र तव संशुद्धिः कदाचित्पितृघातिनः

ततः कालेन महता सम्प्राप्तो मथुरां पुरीम्

कन्यापुरनिवासी तु कुशिकोऽयं नराधिपः

द्वेसहस्रे तु विप्राणां तस्य सत्रे च भुञ्जते

ततः कालेन महता चिन्ताभूच्छ्वशुरस्य च 162.

स्वां सुतां चोदयामास गच्छ तां मथुरां पुरीम्

दिव्यज्ञानेन च तदा नित्यं सा भर्तृसन्निधौ

दिवसस्यावसाने तु भोजनं गृह्य गच्छति