वराहपुराणम्

रुजा तु पीड्यमानः स दशमीं च दशां गतः

उवाच पुत्रं धर्मात्मा मरणे समुपस्थिते

तेन पुत्रेण नीतोऽसौ गंगातीरे महामुनिः

वेदाध्ययनशीलः स पितृभक्त्या नियन्त्रितः

कल्पग्रामे तदा सिद्धस्तस्य कन्या सुमध्यमा

कदाचिद्देवयोगेन कान्यकुब्जनिवासिनः

पृष्टोऽसौ ब्राह्मणो भद्रे क्व भवांस्त्वमिहागतः 162.

दिव्यज्ञानेन तं ज्ञात्वा पूजयामास तं द्विजः

श्वशुरस्य गृहे नित्यं भोजनं कुरुते द्विजः

काले भगवतस्तस्य अतिक्षीणः पिता तदा

स्वामिन्पितुर्मे मरणं भविष्यति वदस्व माम्

शूद्रान्नं भक्षितं तेन नित्यकालं द्विजोत्तम

पादयोर्विद्यते तच्च शूद्रान्नं च पितुस्तव

शूद्रान्नेन विहीनस्य तस्य मृत्युर्भविष्यति

तस्य पुत्रस्य वचनं श्रुत्वात्मानं विगर्हयत्

पितुः समीपात्स गतः श्वशुरस्य निवेशनम्

दुःखेन पीडितः क्षीणो मर्त्तुकामो द्विजोत्तमः 162.

सन्निधावुपलं दृष्ट्वा गृहीतं तेन तत्पदा

ततः प्राणान्परित्यज्य गतोऽसौ कालवर्त्तनम्

गतसंज्ञं च पितरं दृष्ट्वा स रुरुदे भृशम्

संस्कारयोग्यता नास्ति इत्येवं पुनरब्रवीत्

आत्मनस्त्यागिनश्चैव आपस्तम्बोऽब्रवीदिदम्

प्रायश्चितं विधीयीत न दद्याच्चोदकक्रियाम्

तस्य पुत्रो महाभागे गतः श्वशुरमन्दिरम्

ब्रह्महत्या तु ते जाता गच्छ त्वं च यथेप्सितम्

न मया ब्राह्मणवधः कदाचिदपि कारितः

जामातुर्वचनं श्रुत्वा श्वशुरो वाक्यमब्रवीत् 162.

तेन दोषेण विप्रर्षे ब्रह्महत्याफलं तव

संवत्सरेण पतति पतितेन सहाचरन्