वराहपुराणम्

अस्ति संपीठकं नाम अस्मिन् क्षेत्रे परं मम

तत्र स्नानं च ये कुर्युरेकरात्रोषिता नराः

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति

तत्र पुण्येन हि मया रविराराधितः शुभः

तत्रैवं तु ततो दृष्टः पद्महस्तो दिवाकरः

सप्तम्यां कृष्णपक्षस्य रविस्तिष्ठति सर्वदा

न तस्य दुर्ल्लभं लोके सर्वदाता दिवाकरः

नरो वाप्यथवा नारी प्राप्नोत्यविकलं फलम्

आदित्यं तु पुरः स्थाप्य प्राप्तो भीष्मो महाबलः

तत्र स्नानेन दानेन वाञ्छितं फलमाप्नुयात् ।। 157.

इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये मलयार्जुनतीर्थादिस्नानादि प्रशंसा नाम सप्तपञ्चाशदधिकशततमोध्यायः

अथ मथुरातीर्थप्रादुर्भावः विंशतिर्योजनानां तु माथुरं मम मण्डलम्

वर्षाकाले तु स्थातव्यं यच्च स्थानं तु हर्षदम्

सप्तद्वीपेषु तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च

सुप्तोत्थितं तु दृष्ट्वा मां मथुरायां वसुन्धरे

सुप्तोत्थितं तु वसुधे दृष्ट्वा मे मुखपङ्कजम्

मथुरावासिनो लोकाः सर्वे ते मुक्तिभाजनाः

स्नात्वा पुनस्तु कालिन्द्यां मम लोके महीयते

प्रदक्षिणीकृतो येन मथुरायां तु केशवः

घृतपूर्णेन पात्रेण समग्रेण च वाससा

पंचयोजनविस्तारमायामं पंच विस्तरम् 158.

सर्वकामसमृद्धं तदप्सरोगणसेवितम्

समारोहति वै नित्यं प्रभामण्डलमण्डितम्

तं स्पृहन्ति सदा देवि पुण्यमस्ति कृतं भुवि

सतां पुण्यगृहे देवि जायते मानवो हि सः क्षेत्रं हि रक्षते देव कस्त्विदं पापनाशनम्

पशुभूतपिशाचैश्च रक्षोभूतविनायकैः

श्रीवराह उवाच न विकुर्वन्ति ते दृष्ट्वा मत्पराणां हि देहिनाम्

रक्षार्थं हि मया दत्ता दिक्पालास्तु वरानने

पूर्वां रक्षति इन्द्रस्तु यमो रक्षति दक्षिणाम्