वराहपुराणम्

यथान्यायं विधानेन यथा वा तव रोचते

तेन सत्येन मां भुङ्क्ष्व ब्रह्मराक्षस दारुण

उवाच मधुरं वाक्यं सुधनं तदनन्तरम्

वणिक् त्वं चातिविज्ञस्तु यस्य ते गतिरीदृशी

सत्यपुण्यप्रभावेण यथाहं मुक्तिमाप्नुयाम् नाहं दास्यामि ते पुण्यं नृत्यस्य नरभोजन

अर्द्धं वाथ समस्तं वा प्रहरं चार्द्धमेव वा

एकनृत्यस्य मे पुण्यं दद त्वं वणिगुत्तम नाऽहं दास्यामि ते पुण्यं यथोक्तं च समाचर ।। 155.

केन त्वं कर्मदोषेण राक्षसत्वमुपागतः

सुधनस्य वचः श्रुत्वा विहसित्वाह राक्षसः

अग्निदत्तस्तु वै नाम छान्दसो ब्राह्मणोत्तमः

मृतस्सुगृहकामेन राक्षसत्वमुपागतः

एकविश्रामपुण्यं मे देहि त्वं वणिगुत्तम

साधु राक्षस दत्तं ते एकनृत्यं मया तव

श्रीवराह उवाच अग्रतस्तु स्थितं देवं दृष्ट्वाऽसौ धरणीं गतः

उवाच मधुरं वाक्यं देवदेवो जनार्दनः

विमानवरमारुह्य मम लोकं व्रजस्व च

सुधनः सशरीरोऽपि सकुटुंबो दिवं ययौ 155.

एष तीर्थप्रभावो वै कथितस्ते वसुन्धरे

तस्य तीर्थप्रभावेण सुधनो मुक्तिमाप्तवान्

तस्मिन्स्नातस्य वसुधे राजसूयफलं भवेत्

वृषोत्सर्गं नरः कुर्वंस्तारयेत्सकुलोद्भवान्

पितरस्तारितास्तेन सदैव प्रपितामहाः

इति श्रीवराहपुरणे मथुरामाहात्म्ये अकूर तीर्थप्रभावो नाम पंचपंचाशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ मथुराप्रादुर्भावः वत्सक्रीडनकं नाम तीर्थं वक्ष्ये परं मम

स्नानमात्रेण तत्रैव वायुलोकं व्रजेन्नरः

पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

सालैस्तालैश्च तरुभिस्तमालैरर्ज्जुनैस्तथा

तस्मिन्भाण्डीरके स्नातो नियतो नियताशनः

तत्राऽथ मुञ्चते प्राणान्मम लोकं च गच्छति