वराहपुराणम्

तेषां पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः

या गतिस्तां प्रपद्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः सुधनस्य वचः श्रुत्वा सन्तुष्टो ब्रह्मराक्षसः

उवाच मधुरं वाक्यं गच्छ शीघ्रं नमोऽस्तु ते

पुनर्नृत्यति चैवाग्रे मम भक्तो व्यवस्थितः

पुनः पुनर्वै उच्चार्य नमो नारायणाय च

दृष्ट्वा मां दिव्यरूपं तु गतोऽसौ मथुरां पुरीम्

स च पृष्टो मया देवि क्व भवान्प्रस्थितो द्रुतम्

अहं गच्छामि त्वरितो ब्रह्मराक्षससन्निधौ 155.

जीवतो धर्ममाहात्म्यं मृते धर्मः कुतो यशः ५१- आगतोऽहं महाभाग नर्त्तयित्वा यथासुखम्

विष्णवे लोकनाथाय चागतो हरिजागरात्

यथान्यायं विधानेन यथा वा तव रोचते

तेन सत्येन मां भुङ्क्ष्व ब्रह्मराक्षस दारुण

उवाच मधुरं वाक्यं सुधनं तदनन्तरम्

वणिक् त्वं चातिविज्ञस्तु यस्य ते गतिरीदृशी

सत्यपुण्यप्रभावेण यथाहं मुक्तिमाप्नुयाम् नाहं दास्यामि ते पुण्यं नृत्यस्य नरभोजन

अर्द्धं वाथ समस्तं वा प्रहरं चार्द्धमेव वा

एकनृत्यस्य मे पुण्यं दद त्वं वणिगुत्तम नाऽहं दास्यामि ते पुण्यं यथोक्तं च समाचर ।। 155.

केन त्वं कर्मदोषेण राक्षसत्वमुपागतः

सुधनस्य वचः श्रुत्वा विहसित्वाह राक्षसः

अग्निदत्तस्तु वै नाम छान्दसो ब्राह्मणोत्तमः

मृतस्सुगृहकामेन राक्षसत्वमुपागतः

एकविश्रामपुण्यं मे देहि त्वं वणिगुत्तम

साधु राक्षस दत्तं ते एकनृत्यं मया तव

श्रीवराह उवाच अग्रतस्तु स्थितं देवं दृष्ट्वाऽसौ धरणीं गतः

उवाच मधुरं वाक्यं देवदेवो जनार्दनः

विमानवरमारुह्य मम लोकं व्रजस्व च

सुधनः सशरीरोऽपि सकुटुंबो दिवं ययौ 155.

एष तीर्थप्रभावो वै कथितस्ते वसुन्धरे

तस्य तीर्थप्रभावेण सुधनो मुक्तिमाप्तवान्