वराहपुराणम्

तस्य पापेन लिप्येऽहं यदि नायामि ते पुरः

दत्त्वा च भूमिदानं यो ह्यपकारं करोति च

पूर्वं भुक्त्वा स्त्रियं यस्तु सुखमाप्य विहृत्य च

पङ्क्तिभेदं तु यः कुर्यादेकपंक्त्याशिनां धुवम्

अमावस्यां महारक्षः श्राद्धं कृत्वा स्त्रियं व्रजेत्

अष्टाष्टमी त्वमावास्या उभे पक्षे चतुर्दशी

गुरोर्भ्रातुः सुतस्यापि सख्युर्वै मातुलस्य च

अभिगच्छति मन्दात्मा तत्पापं मे भवेत्तदा 155.

तस्य पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः

तेन पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः

तेषां पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः

या गतिस्तां प्रपद्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः सुधनस्य वचः श्रुत्वा सन्तुष्टो ब्रह्मराक्षसः

उवाच मधुरं वाक्यं गच्छ शीघ्रं नमोऽस्तु ते

पुनर्नृत्यति चैवाग्रे मम भक्तो व्यवस्थितः

पुनः पुनर्वै उच्चार्य नमो नारायणाय च

दृष्ट्वा मां दिव्यरूपं तु गतोऽसौ मथुरां पुरीम्

स च पृष्टो मया देवि क्व भवान्प्रस्थितो द्रुतम्

अहं गच्छामि त्वरितो ब्रह्मराक्षससन्निधौ 155.

जीवतो धर्ममाहात्म्यं मृते धर्मः कुतो यशः ५१- आगतोऽहं महाभाग नर्त्तयित्वा यथासुखम्

विष्णवे लोकनाथाय चागतो हरिजागरात्

यथान्यायं विधानेन यथा वा तव रोचते

तेन सत्येन मां भुङ्क्ष्व ब्रह्मराक्षस दारुण

उवाच मधुरं वाक्यं सुधनं तदनन्तरम्

वणिक् त्वं चातिविज्ञस्तु यस्य ते गतिरीदृशी

सत्यपुण्यप्रभावेण यथाहं मुक्तिमाप्नुयाम् नाहं दास्यामि ते पुण्यं नृत्यस्य नरभोजन

अर्द्धं वाथ समस्तं वा प्रहरं चार्द्धमेव वा

एकनृत्यस्य मे पुण्यं दद त्वं वणिगुत्तम नाऽहं दास्यामि ते पुण्यं यथोक्तं च समाचर ।। 155.

केन त्वं कर्मदोषेण राक्षसत्वमुपागतः

सुधनस्य वचः श्रुत्वा विहसित्वाह राक्षसः