वराहपुराणम्

उपवासं तु कुरुते रात्रौ जागरणं तथा

तत्रागत्य ममाग्रेऽसौ नृत्यते शुभदर्शनः

चलमानो गृहीतस्तु चरणे ब्रह्मरक्षसा

पादे गृहीत्वा वसुधे इदं वचनमब्रवीत्

राक्षसोऽहं वणिक्श्रेष्ठ वसामि वनमाश्रितः

सुधन उवाच भक्षयिष्यसि मे गात्रं मिष्टान्नपरिपोषितम्

जागरं देवदेवस्य कर्तुमिच्छामि राक्षस

तत्र जागरणं कृत्वा प्रभाते तव सन्निधौ 155.

ततः खादिष्यसे गात्रं विनिवृत्तस्य जागरात्

मा कुरु व्रतभङ्गं मे रक्षो नारायणस्य हि

सुधनस्य वचः श्रुत्वा ब्रह्मरक्षः क्षुधार्दितः

मिथ्या प्रभाषसे साधो त्वं पुनः कथमेष्यसि

राक्षसस्य वचः श्रुत्वा स वणिग्वाक्यमब्रवीत्

सिद्धिं लभन्ते सत्येन ऋषयो वेदपारगाः

प्राप्तश्च मानुषो भावो विहितेनान्तरात्मना

कृत्वा जागरणं तत्र नृत्यं कृत्वा यथासुखम्

सत्येन दीयते कन्या सत्यं जल्पन्ति ब्राह्मणाः

स्वर्गमिच्छन्ति सत्येन मोक्षः सत्येन लभ्यते 155.

यमः सत्येन हरति सत्यादिन्द्रो विराजते

परदारांस्तु यो गच्छेत्काममोहप्रपीडितः

तस्य पापेन लिप्येऽहं यदि नायामि ते पुरः

दत्त्वा च भूमिदानं यो ह्यपकारं करोति च

पूर्वं भुक्त्वा स्त्रियं यस्तु सुखमाप्य विहृत्य च

पङ्क्तिभेदं तु यः कुर्यादेकपंक्त्याशिनां धुवम्

अमावस्यां महारक्षः श्राद्धं कृत्वा स्त्रियं व्रजेत्

अष्टाष्टमी त्वमावास्या उभे पक्षे चतुर्दशी

गुरोर्भ्रातुः सुतस्यापि सख्युर्वै मातुलस्य च

अभिगच्छति मन्दात्मा तत्पापं मे भवेत्तदा 155.

तस्य पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः