वराहपुराणम्

यत्र स्नातान्मनुष्यांश्च विघ्नराजो न पीडयेत्

तस्मिंस्तीर्थवरे स्नातं न पीडयति विघ्नराट् 154.

अविघ्नं कुरुते तस्य सततं पार्वतीसुतः

ततः परे कोटितीर्थे पवित्रं परमं स्मृतम्

तथात्र मुञ्चते प्राणाँल्लोभमोहविवर्जितः

अतः परं शिवक्षेत्रमर्द्धक्रोशं तु दुष्करम्

तत्र स्नात्वा च पीत्वा च माथुरं लभते फलम्

इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये यमुनातीर्थप्रभावो नाम चतुष्पञ्चाशदधिकशततमोऽध्यायः

अथाऽक्रूरतीर्थप्रभावः पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि मर्त्त्यलोके सुदुर्लभम्

तत्र .नित्यं स्थितो देवि लोकानां हितकाम्यया

अयने विषुवे चैव तथा विष्णुपदीषु च

अक्रूरेति च विख्यातं मम क्षेत्रं वसुन्धरे

राजसूयाश्वमेधाभ्यां फलं प्राप्नोति मानवः

तत्स्नानात्फलमाप्नोति प्रयागस्नानजं फलम्

नाम्ना तु सुधनो नाम मम भक्तः सदैव हि

बन्धुपुत्रकलत्रैश्च गृहे प्रीतिरनुत्तमा

गच्छन्ति दिवसास्तस्य मासाः संवत्सरास्तथा

मानकूटं तुलाकूटं न करोति स कर्हिचित् 155.

नित्यं कालं च कुरुते हरिपूजनमुत्तमम्

उपहारेण दिव्येन धूपेन च सुगन्धिना

उपवासं तु कुरुते रात्रौ जागरणं तथा

तत्रागत्य ममाग्रेऽसौ नृत्यते शुभदर्शनः

चलमानो गृहीतस्तु चरणे ब्रह्मरक्षसा

पादे गृहीत्वा वसुधे इदं वचनमब्रवीत्

राक्षसोऽहं वणिक्श्रेष्ठ वसामि वनमाश्रितः

सुधन उवाच भक्षयिष्यसि मे गात्रं मिष्टान्नपरिपोषितम्

जागरं देवदेवस्य कर्तुमिच्छामि राक्षस

तत्र जागरणं कृत्वा प्रभाते तव सन्निधौ 155.

ततः खादिष्यसे गात्रं विनिवृत्तस्य जागरात्