वराहपुराणम्

वृन्दावनं च गोविन्दं ये पश्यन्ति वसुन्धरे

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे मथुरामाहात्म्ये मथुरातीर्थमाहात्म्यं नाम त्रिपंचाशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ यमुनातीर्थप्रभावः एवंविधां च मथुरां दृष्ट्वा तौ मुदमापतुः

पप्रच्छ च तदा भार्या यद्गुह्यं पूर्वभाषितम्

राजाप्युवाच तां राज्ञीं त्वयाप्युक्तं पुरा मम

तद्वदस्व स्वकं गुह्यं पश्चाद्वक्ष्याम्यहं तव

प्रोवाच चैव राजानं मनसः प्रीतिकारणम्

आगतेमां पुरीं द्रष्टुं कुमुदस्य तु द्वादशीम्

सद्यः प्राणैर्वियुक्ता च तत्तीर्थस्य प्रभावतः

त्वया विवाहिता राजन्न च मां विजहात्स्मृतिः

धारापतनके तीर्थे त्यक्त्वा जीवितमात्मनः

स्वां चाप्यकथयत्तस्यै यथा संयमने मृतः 154.

मां पश्यन्तौ नियमतस्तत्रैव निधनं गतौ

एतत्ते कथितं देवि आश्चर्यं यदभून्महत्

नाकलोकमवाप्नोति त्यक्तपापो न संशयः

विष्णुलोकमवाप्नोति दिव्यमूर्तिश्चतुर्भुजः

अथात्र मुंचते प्राणान्मम लोकं स गच्छति

यत्र स्नात्वा दिवं यान्ति ये मृतास्तेऽपुनर्भवाः

अथाऽत्र मुंचते प्राणान्मम लोकं स गच्छति

पुनरन्यत् प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

तत्र स्नात्वा च पीत्वा च नियतो नियताशनः

सोमतीर्थे तु वसुधे पवित्रे यमुनाम्भसि 154.

तत्राभिषेकं कुर्वीत स्वकर्मपरिनिष्ठितः

अथात्र मुंचते प्राणान्मम लोकं स गच्छति

तत्र स्नातो नरो देवि अवर्णोऽपि यतिर्भवेत्

यस्तत्र कुरुते स्नानं त्रिरात्रोपोषितो नरः

अथात्र मुंचते प्राणान्मम लोकं स गच्छति

तत्र ये स्नान्ति नियतास्तेषां स्वर्गो न दुर्लभः

ब्रह्मणा सृष्टिकाले तु मनसा निर्मितं पुरा