वराहपुराणम्

श्वेतपर्वतमारुह्य पतमानः कुरून्बहून्

अनेकान्येव रूपाणि पातयित्वा नभस्तलात्

सूत उवाच विस्मयं परमं प्राप्तो विष्णुमायोपबृंहितः

ततः स विस्मयाविष्टो ब्रह्मपुत्रो महामतिः

सनत्कुमार उवाच देवि यल्लोकनाथस्य साक्षाद्दर्शनमागता

पद्मपत्रविशालाक्षो यत्त्वया परिभाषितः

यथा यथा वदसि च धर्मसंहितं गुह्यं परं देववरप्रणीतम् 151.

ततः स पुण्डरीकाक्षः किमाचष्ट ततः परम्

( सूतउवाच) उवाच मधुरं वाक्यमाभाष्य ब्रह्मणः सुतम्

शृणु वत्स जगन्नाथो यथा मामाह चोदितः एवं तत्रैव कर्माणि क्रियन्ते विधिपूर्वकम्

शोधकानि च पापानां मृदूनि च शुभानि च

नान्यं वहन्ति ते चाश्वा मम वाहा दुरत्ययाः

चतुर्धाराः पतन्त्यत्र शङ्खवर्णा मनोजवाः

लोकं चैत्राङ्गदं गत्वा गन्धर्वैः सह मोदते

गन्धर्वलोकमुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति

पंच धाराः पतन्त्यत्र तालवृक्षसमोपमाः

देवर्षिनारदं पश्येन्मोदते तेन वै समम् 151.

प्रमुच्य नारदं द्विव्यं ममलोकं च गच्छति

धाराः पतन्ति तिस्रस्तु न स्थूला नाति वै कृशाः

वासिष्ठं लोकमासाद्य मोदते नात्र संशयः ।४३ वासिष्ठं लोकमुत्सृज्य मम लोकं प्रपद्यते

पंच धाराः पतन्त्यत्र हिमकूटविनिःसृताः

स तत्र गच्छेद्वै भूमे यत्र पंचशिखो मुनिः

पंचचूडं समुत्सृज्य स याति परमां गतिम्

सप्त धाराः पतन्त्यत्र हिमवत्पर्वतस्थिताः

मोदते ऋषिलोकेषु ऋषिकन्याभिसंवृतः

सप्तर्षीन्स समुत्सृज्य मोदते मम संस्थितः 151.

तत्र धारा पतत्येका शरभङ्गश्रिता नदी

मोदते तस्य लोकेषु ऋषिकन्याप्रमोदितः

शरभङ्गं समुत्सृज्य मम लोके महीयते