वराहपुराणम्

शतकोटिसहस्राणि शीघ्रमेव निपातितम्

एवं लोहार्गलं नाम क्षेत्रं चैव मया कृतम्

तेषां संस्थापनं तत्र कृतं चैव महौजसाम्

सोपि भागवतो भूमे भवत्येव सुनिष्ठितः

उपोष्य च त्रिरात्रं तु विधिदृष्टेन कर्मणा

अथात्र मुंचते प्राणान्स्वकर्मपरिनिष्ठितः

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि यत्र तत्परमाद्भुतम् 151.

चतुर्विंशतिद्वादश्यां मासेन विधिना मम

अश्वो मे कल्पितस्तत्र सर्वरत्नविभूषितः

मार्गणा मे धनुस्तत्र अक्षसूत्रं कमण्डलुः

श्वेतपर्वतमारुह्य पतमानः कुरून्बहून्

अनेकान्येव रूपाणि पातयित्वा नभस्तलात्

सूत उवाच विस्मयं परमं प्राप्तो विष्णुमायोपबृंहितः

ततः स विस्मयाविष्टो ब्रह्मपुत्रो महामतिः

सनत्कुमार उवाच देवि यल्लोकनाथस्य साक्षाद्दर्शनमागता

पद्मपत्रविशालाक्षो यत्त्वया परिभाषितः

यथा यथा वदसि च धर्मसंहितं गुह्यं परं देववरप्रणीतम् 151.

ततः स पुण्डरीकाक्षः किमाचष्ट ततः परम्

( सूतउवाच) उवाच मधुरं वाक्यमाभाष्य ब्रह्मणः सुतम्

शृणु वत्स जगन्नाथो यथा मामाह चोदितः एवं तत्रैव कर्माणि क्रियन्ते विधिपूर्वकम्

शोधकानि च पापानां मृदूनि च शुभानि च

नान्यं वहन्ति ते चाश्वा मम वाहा दुरत्ययाः

चतुर्धाराः पतन्त्यत्र शङ्खवर्णा मनोजवाः

लोकं चैत्राङ्गदं गत्वा गन्धर्वैः सह मोदते

गन्धर्वलोकमुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति

पंच धाराः पतन्त्यत्र तालवृक्षसमोपमाः

देवर्षिनारदं पश्येन्मोदते तेन वै समम् 151.

प्रमुच्य नारदं द्विव्यं ममलोकं च गच्छति

धाराः पतन्ति तिस्रस्तु न स्थूला नाति वै कृशाः