वराहपुराणम्

तत्र पूर्वेण पार्श्वेण ह्यदूरादर्द्धयोजनात्

धाराः पतन्ति कल्याणि प्रसन्नसलिलास्तथा

चतुर्णां लोकपालानां लोकानाप्नोति चोत्तमान्

लोकपालान्समुत्सृज्य मम लोकेषु मोदते

शुद्धैर्भागवतैर्भूमे सर्वसंसार मोक्षणम्

न च तद्वर्द्धते चाम्भो न चैव परिहीयते 150.

श्रूयते गीतनिर्घोषः श्रुतिकर्ममनोहरः

जामदग्न्यस्य रामस्य स्वाश्रमोऽथ भविष्यति

शाल्मलीं चाग्रतः कृत्वाधिष्ठितश्चोत्तरामुखः

ऋषिलोकं ततो गत्वा पश्येत्तत्राप्यरुन्धतीम्

ऋषिलोकं परित्यज्य मम लोकं प्रपद्यते

वर्षाणि द्वादशैतेन नमस्कारः कृतो भवेत्

पापात्मानो न पश्यन्ति मम मायाविमोहिताः

तत्र पश्यन्ति सुश्रोणि शुद्धा भागवता नराः

जटाकुण्डमिति ख्यातं वायव्यां दिशि संस्थितम्

मलयस्य दक्षिणेन समुद्रस्योत्तरे तथा 150.

अगस्तिभक्नं गत्वा मोदते नात्र संशयः

अगस्तिभवनं त्यक्त्वा मम लोकं तु गच्छति

विस्तारश्च महाभागे अगाधश्च महार्णवः

यच्च पश्यति सुश्रोणि समन्तादितरो जनः

न वर्द्धते ततश्चाम्भो यावत्तिष्ठति तत्पुनः

आश्चर्यं च प्रमाणं च भक्तिकीर्त्तिविवर्द्धनम्

यस्तु गच्छति सुश्रोणि अष्टभक्तपथे स्थितः

य एतत्पठते नित्यं यश्चैवं शृणुयान्मुदा

एतन्मरणकाले न विस्मर्त्तव्यं कदाचन

एतत्ते कथितं भद्रे त्वया पृष्टं च मां प्रति 150.

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे सानंदूरमाहात्म्यं नाम पंचाशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ लोहार्गलमाहात्म्यम् सानन्दूरस्य माहात्म्यमेतच्छ्रुत्वा वसुन्धरा

धरण्युवाच यच्छ्रुत्वा सुमहाभाग जाताऽस्मि विगतज्वरा