वराहपुराणम्

तावत्कश्चिन्न गृह्णाति यावत्तेन न भक्षितः

अगाधं चाप्यपारं च रक्तपद्मविभूषितम्

बुधस्य भवनं गत्वा मोदते नात्र संशयः

बुधस्य भवनं त्यक्त्वा मम लोकं प्रपद्यते

मनुजास्तन्न पश्यन्ति मम कर्मरता न ये

मनोज्ञं रमणीयं च जलजैश्चापि संवृतम् 150.

एकं तु दृश्यते श्वेतमब्जं रुक्ममयं तथा

धारा चैका प्रपतति स्थूला मुसलसन्निभा

ब्रह्मलोकं समासाद्य मोदते नात्र संशयः

ब्रह्मणा समनुज्ञातो मम लोकं च गच्छति

मद्भक्ता यच्च पश्यन्ति घोरसंसारमोक्षणम्

भूमे पतति मध्याह्ने यावत्सूर्यस्तु तिष्ठति

एवं तत्र महाश्चर्यं पुण्यब्रह्मसरोवरे

समुद्रश्चैव रामश्च समेष्येते वराङ्गने

बहुगुल्मलताकीर्णं शोभितं च विहङ्गमैः

मण्डितं कुमुदैः पद्मैः सुगन्धैश्चोत्तमैस्तया 150.

समुद्रभवनं गत्वा मम लोकं प्रपद्यते

यद्दृष्ट्वा मनुजास्तत्र भ्रमन्ति विगतज्वराः

एकमप्यत्र पश्यन्ति न केपि वसुधे नराः

प्रपन्नेनापि मार्गं तच्छिद्रं तत्र न पश्यति

तत्र पूर्वेण पार्श्वेण ह्यदूरादर्द्धयोजनात्

धाराः पतन्ति कल्याणि प्रसन्नसलिलास्तथा

चतुर्णां लोकपालानां लोकानाप्नोति चोत्तमान्

लोकपालान्समुत्सृज्य मम लोकेषु मोदते

शुद्धैर्भागवतैर्भूमे सर्वसंसार मोक्षणम्

न च तद्वर्द्धते चाम्भो न चैव परिहीयते 150.

श्रूयते गीतनिर्घोषः श्रुतिकर्ममनोहरः

जामदग्न्यस्य रामस्य स्वाश्रमोऽथ भविष्यति

शाल्मलीं चाग्रतः कृत्वाधिष्ठितश्चोत्तरामुखः