वराहपुराणम्

धर्माणां परमो धर्मो द्युतीनां परमा द्युतिः

श्रुतीनां परमं श्रेष्ठं तपसा च परं तपः

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मम लोकं स गच्छति

सकुल्यास्तारितास्तेन सप्त सप्त च सप्त च

उचितेनोपचारेण किमन्यत्परिपृच्छति

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे द्वारकामाहात्म्यं नामैकोनपंचाशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ सानन्दूरमाहात्म्यम् द्वारकायास्तु माहात्म्यं श्रुत्वा ह्येतत्सुभाषितम्

धरण्युवाच श्रुत्वैतत्परमं पुण्यं प्राप्तास्मि परमां श्रियम्

एतस्मादपि चेद्गुह्यं लोकनाथ जनार्दन

ततो महीवचः श्रुत्वा विष्णुः कमललोचनः

श्रीवराह उवाच उत्तरे तु समुद्रस्य मलयस्य तु दक्षिणे

तत्र तिष्ठामि वसुधे उदीचीं दिशमाश्रितः

आयसीं तां वदन्त्येके अन्ये ताम्रमयीं तया

शिलामयीमित्यपरे महदाश्चर्यरूपिणीम्

मनुजा यत्र मुच्यन्ते गताः संसारसागरम्

सौवर्णं दृश्यते पद्मं मध्याह्ने तु दिवाकरे 150.

तत्रापि शृणु चाश्चर्यं यश्चापि परिवर्त्तते

समुद्रमध्ये तिष्ठन्तं कोऽपि तत्र न पश्यति

मम भक्ता हि पश्यंति विद्यमाना स्वकर्मणा

क्षिप्तः पिण्डश्च तन्मध्ये येन केन विकर्मिणा

तावत्कश्चिन्न गृह्णाति यावत्तेन न भक्षितः

अगाधं चाप्यपारं च रक्तपद्मविभूषितम्

बुधस्य भवनं गत्वा मोदते नात्र संशयः

बुधस्य भवनं त्यक्त्वा मम लोकं प्रपद्यते

मनुजास्तन्न पश्यन्ति मम कर्मरता न ये

मनोज्ञं रमणीयं च जलजैश्चापि संवृतम् 150.

एकं तु दृश्यते श्वेतमब्जं रुक्ममयं तथा

धारा चैका प्रपतति स्थूला मुसलसन्निभा

ब्रह्मलोकं समासाद्य मोदते नात्र संशयः