वराहपुराणम्

तत्र कुंडं महाभागे मणिपूरगिरा श्रुतम्

सूर्यलोकं समुत्सृज्य मम लोके महीयते

पापिनां यस्तु दुर्दर्शः सुदृश्यः पुण्यचारिणाम्

चतुर्विंशतिद्वादश्यां मध्याह्ने तु दिवाकरे

उच्चश्चैव विशालश्च मनोज्ञश्चैव शीतलः

ते लभन्ते परां सिद्धिमेवमेतन्न संशयः

सर्वभागवतप्रीतिं समुद्रतटमाश्रितः 149.

त्रयस्तत्रैव तिष्ठामो द्वारकायां यशस्विनि

त्रिंशद्योजनविस्तारः सर्वतस्तु दिशो दश

अदीर्घेणैव कालेन प्राप्नुवंति परां गतिम्

धर्माणां परमो धर्मो द्युतीनां परमा द्युतिः

श्रुतीनां परमं श्रेष्ठं तपसा च परं तपः

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मम लोकं स गच्छति

सकुल्यास्तारितास्तेन सप्त सप्त च सप्त च

उचितेनोपचारेण किमन्यत्परिपृच्छति

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे द्वारकामाहात्म्यं नामैकोनपंचाशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ सानन्दूरमाहात्म्यम् द्वारकायास्तु माहात्म्यं श्रुत्वा ह्येतत्सुभाषितम्

धरण्युवाच श्रुत्वैतत्परमं पुण्यं प्राप्तास्मि परमां श्रियम्

एतस्मादपि चेद्गुह्यं लोकनाथ जनार्दन

ततो महीवचः श्रुत्वा विष्णुः कमललोचनः

श्रीवराह उवाच उत्तरे तु समुद्रस्य मलयस्य तु दक्षिणे

तत्र तिष्ठामि वसुधे उदीचीं दिशमाश्रितः

आयसीं तां वदन्त्येके अन्ये ताम्रमयीं तया

शिलामयीमित्यपरे महदाश्चर्यरूपिणीम्

मनुजा यत्र मुच्यन्ते गताः संसारसागरम्

सौवर्णं दृश्यते पद्मं मध्याह्ने तु दिवाकरे 150.

तत्रापि शृणु चाश्चर्यं यश्चापि परिवर्त्तते

समुद्रमध्ये तिष्ठन्तं कोऽपि तत्र न पश्यति

मम भक्ता हि पश्यंति विद्यमाना स्वकर्मणा