वराहपुराणम्

लभन्ते ते परां सिद्धिं धरे नास्त्यत्र संशयः

वृष्णयो यत्र वै शुद्धाः संप्राप्ताश्च ममालयम्

मोदते ऋषिलोकेषु पुण्यात्मा वै न संशयः

कदम्बात्पतते धारा तत्र पूर्वविनिःसृता

पुष्पाणि वै प्रकटयत्युदयस्थे दिवाकरे

ते लभन्ते परां सिद्धिमेवमेतन्न संशयः

पंच धाराः पतन्त्यत्र मणिपूरसमाश्रिताः 149.

दशवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके स मोदते

सर्वान्स्वर्गान्समुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति

अन्यथैतन्न पश्यन्ति मम कर्मपरायणाः

श्रूयते तत्र निर्घोषो मनःकर्णसुखावहः

दुर्ल्लभः पापिनां चैव सुलभः पुण्यकर्मिणाम्

पुष्प्यते सोऽथ तत्रापि सूर्ये चाभ्युदिते सति

ते लभन्ते परां सिद्धिं एवं भूमे न संशयः

सर्वलोकेषु विख्यातं यत्र विक्रीडितं मया

बहुवर्णशिलापङ्क्तिर्गुहाश्चापि दिशो दश

तत्राभिषेकं कुर्वीत षष्ठकालोषितो नरः 149.

अथात्र मुंचते प्राणान्मम कर्मसु निष्ठितः

तत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं मया शृणु

पतन्ति सर्ववृक्षाणां पत्राणि सुबहून्यपि

स च पूर्वेण पार्श्वेन शोभते वै महाद्रुमः

पंचक्रोशसुविस्तारः शोभते वै महाद्रुमः

बहुमत्स्यजलाकीर्णं सर्वतस्तु फलान्वितम्

तत्राभिषेकं कुर्वीत अष्टभक्तोषितो नरः

अत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं मया शृणु

मध्याह्ने च पुनः पूर्णश्चार्द्धरात्रे समो वहेत्

तस्य पश्चिमपार्श्वे तु बिल्वश्चैव महाद्रुमः 149.

पश्येत्तु शुभकर्मा च पापकर्मा न पश्यति

यस्तत्र लभते पुष्पं मम मार्गानुसारकः