वराहपुराणम्

सर्वसंगं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति

प्रभासे यत्र शृण्वन्ति सागरे न म (ग) रं प्रति

अथात्र प्रक्षिपेत्पिण्डान्प्रसन्ने सलिले नरः

असम्प्राप्ते च गृह्णन्ति एवमेतन्न संशयः

धर्मात्मनां च गृह्णन्ति पिण्डमेव न संशयः

अगाधस्याप्यपारस्य क्रोशविस्तार एव च

मोदते शक्रलोके स एवमेतन्न संशयः

शक्रलोकं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति 149.

न पश्येत्पापकर्मा वै शुभकर्मैव पश्यति

रौप्यं सुवर्णकं पद्मं दृश्यते नात्र संशयः

चतुर्धाराः पतन्त्यत्र मणिपूरगिरिं श्रिताः

वैखानसेषु लोकेषु मोदते नाऽत्र संशयः

त्यक्त्वा वैखानसाँल्लोकान्मम लोकं स गच्छति

दृश्यन्ते यानि कुण्डेषु मणिपूरगिरौ तथा

स्नायमानेषु पापेषु न पतेत्तद्यथा पुरा

धारा चैका पतत्यत्र मणिपूरगिरौ श्रिता

मुक्तसंगो महाभागे मोदते वरुणालये

वारुणं लोकमुत्सृज्य मम लोके महीयते 149.

शुद्धाः पश्यन्ति मनुजाः पापकर्मा न पश्यति

हंसाश्चैवात्र दृश्यन्ते चन्द्रकुन्दसमप्रभाः

लभन्ते ते परां सिद्धिं धरे नास्त्यत्र संशयः

वृष्णयो यत्र वै शुद्धाः संप्राप्ताश्च ममालयम्

मोदते ऋषिलोकेषु पुण्यात्मा वै न संशयः

कदम्बात्पतते धारा तत्र पूर्वविनिःसृता

पुष्पाणि वै प्रकटयत्युदयस्थे दिवाकरे

ते लभन्ते परां सिद्धिमेवमेतन्न संशयः

पंच धाराः पतन्त्यत्र मणिपूरसमाश्रिताः 149.

दशवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके स मोदते

सर्वान्स्वर्गान्समुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति