वराहपुराणम्

एवं ते कथितं भूमे वृष्ण्यादेः शापकारणम्

द्वारकायां महाभागे वैष्णवानां सुखावहे

समुद्रतीरमुत्सृज्य मम कर्मसुखावहम्

मोदते नाकपृष्ठे तु अप्सरोगणसंकुले

देवलोकं समुत्सृज्य मम लोके महीयते

सुफलैः शोभनैः कुम्भाकृतिभिर्बहुभिः फलैः

फलं न लभते कश्चिन्मुक्त्वा भागवतं नरम्

ते लभन्ते परां सिद्धिं मम कर्मणि संस्थिताः 149.

मनुजा यं न पश्यन्ति रागलोभसमन्विताः

मोदते सप्तद्वीपेषु गुह्यानि च स गच्छति

सर्वसंगं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति

प्रभासे यत्र शृण्वन्ति सागरे न म (ग) रं प्रति

अथात्र प्रक्षिपेत्पिण्डान्प्रसन्ने सलिले नरः

असम्प्राप्ते च गृह्णन्ति एवमेतन्न संशयः

धर्मात्मनां च गृह्णन्ति पिण्डमेव न संशयः

अगाधस्याप्यपारस्य क्रोशविस्तार एव च

मोदते शक्रलोके स एवमेतन्न संशयः

शक्रलोकं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति 149.

न पश्येत्पापकर्मा वै शुभकर्मैव पश्यति

रौप्यं सुवर्णकं पद्मं दृश्यते नात्र संशयः

चतुर्धाराः पतन्त्यत्र मणिपूरगिरिं श्रिताः

वैखानसेषु लोकेषु मोदते नाऽत्र संशयः

त्यक्त्वा वैखानसाँल्लोकान्मम लोकं स गच्छति

दृश्यन्ते यानि कुण्डेषु मणिपूरगिरौ तथा

स्नायमानेषु पापेषु न पतेत्तद्यथा पुरा

धारा चैका पतत्यत्र मणिपूरगिरौ श्रिता

मुक्तसंगो महाभागे मोदते वरुणालये

वारुणं लोकमुत्सृज्य मम लोके महीयते 149.

शुद्धाः पश्यन्ति मनुजाः पापकर्मा न पश्यति