वराहपुराणम्

नाराचधारावरणासिधारी सुररिपुवधकारी धरणीधरः

एवं हि गुणमाहात्म्यं स्तुतस्वामिनि मच्छ्रुतम्

श्रीवराह उवाच कथयिष्यामि चान्यत्ते गुह्यं पापभयापहम्

द्वापरं युगमासाद्य यादवानां कुलोद्वहः

द्वारकेति च विख्याता पुरी तत्र स्थिताऽभवत्

पंचयोजनविस्तारा दशयोजनमायता

भारावतरणं कृत्वा देवानां सुमहत्प्रियम्

भविष्यति वरारोहे ईश्वरः सदृशो मम 149.

तस्य शापाभिसन्तापाद्द्वारकावासिनो धरे

चन्द्रपाण्डुरसंकाशो वनमाली हलायुधः

नारायणवचः श्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा

धरण्युवाच शपिष्यति कथं तत्र दुर्वासास्तद्वदस्व मे

श्रीवराह उवाच रूपयौवनसम्पन्ना मम भोगसमन्विता

तस्याः पुत्रो महाभागो रूपयौवनदर्पितः

तेनैव क्रीडमानेन कृत्वा गर्भमतथ्यतः

पुत्रकामा त्वियं बाला मुने तत्प्रब्रवीहि मे

उवाच तर्हि ते गर्भान्मुसलं कुलनाशनम्

श्रुत्वा दुर्वाससः शापं ते च सर्वे कुमारकाः 149.

ततस्तानागतान्दृष्ट्वा कुमारान् पृष्टवानहम्

तच्च तेषां वचः श्रुत्वा प्रोक्तवानस्मि तच्छृणु

एवं ते कथितं भूमे वृष्ण्यादेः शापकारणम्

द्वारकायां महाभागे वैष्णवानां सुखावहे

समुद्रतीरमुत्सृज्य मम कर्मसुखावहम्

मोदते नाकपृष्ठे तु अप्सरोगणसंकुले

देवलोकं समुत्सृज्य मम लोके महीयते

सुफलैः शोभनैः कुम्भाकृतिभिर्बहुभिः फलैः

फलं न लभते कश्चिन्मुक्त्वा भागवतं नरम्

ते लभन्ते परां सिद्धिं मम कर्मणि संस्थिताः 149.

मनुजा यं न पश्यन्ति रागलोभसमन्विताः