वराहपुराणम्

धूतपापं न प्रविशेत्प्रविशत्यमले नरे

यत्र तिष्ठाम्यहं देवि पश्चिमां दिशमाश्रितः

मम चैव प्रभावेण सर्वकालफलोदयम्

भक्तं भागवतं शुद्धं मम कर्मव्यवस्थितम्

तत्र गत्वा वरारोहे उदिते च दिवाकरे 148.

एकचित्तेन गन्तव्यं धृतिं कृत्वा सुपुष्कलाम्

पंचरात्रेण लभते तस्मिन्भूतगिरौ मम

पुनर्नारायणं तत्र प्रोवाच विनयान्विता

एतन्नामनिरुक्तिं त्वं वक्तुमर्हसि साम्प्रतम्

श्रीवराह उवाच द्वापरे युगमासाद्य यत्र स्थास्यामि सुन्दरि

ततोऽमरैश्च ब्रह्माद्यैर्बहुभिर्मन्त्रवादिभिः

ततो मां नारदो देवि असितो देवलस्तथा

नाम कुर्वन्ति मे तत्र मणिपूरगिरौ ततः

एतत्ते कथितं भद्रे निरुक्तिकरणं मया

एतत्स्तुतगिरेर्देवि माहात्म्यं कथितं मया 148.

एतानि भूमे गुह्यानि तत्र भूतगिरौ मम

एतत्ते कथितं भद्रे सर्वधर्मव्यपाश्रयम्

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे स्तुतस्वामिमाहात्म्यं नामाष्टचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ द्वारकामाहात्म्यम् श्रीस्तुतस्वामिमाहात्म्यं श्रुत्वा धर्मपरायणा

धरण्युवाच मम चित्तस्य परमा जाता शान्तिरनुत्तमा

नाराचधारावरणासिधारी सुररिपुवधकारी धरणीधरः

एवं हि गुणमाहात्म्यं स्तुतस्वामिनि मच्छ्रुतम्

श्रीवराह उवाच कथयिष्यामि चान्यत्ते गुह्यं पापभयापहम्

द्वापरं युगमासाद्य यादवानां कुलोद्वहः

द्वारकेति च विख्याता पुरी तत्र स्थिताऽभवत्

पंचयोजनविस्तारा दशयोजनमायता

भारावतरणं कृत्वा देवानां सुमहत्प्रियम्

भविष्यति वरारोहे ईश्वरः सदृशो मम 149.

तस्य शापाभिसन्तापाद्द्वारकावासिनो धरे